28.11.07

When you say, you're not gonna say no more..

Last words, last touch, last time, last kiss και άλλα τέτοια. Βλακείες.. δεν τελειώνει ποτέ αυτό.
Κι είχα πει ότι δε θα ξαναγράψω κι ας ήξερα πως δεν ήταν αλήθεια. Εχώ μάθει πια πως ορισμένοι άνθρωποι δε φεύγουν ποτέ από μέσα μας. Τα κομματιά πραγματικής ζωής που μου είπε κάποτε. Ανατροπές και τοίχοι και βλακείες. Εγώ θέλω το στέμμα μου και το σύννεφο μου. Και δεν πρόλαβα τίποτα την τελευταία φορά για μια βλακεία, κι ούτε ξέρω πότε κι αν θα 'ρθει για να είμαι εκεί όπως θέλω.
Κάνοντας rewind πάλι σήμερα..holding back the years? Μπορεί κι αυτό. Γιατί βαρέθηκα, γιατί κουράστηκα ή γιατί θέλω το παραμύθι μου πίσω from time to time. Γιατί θέλω την ένταση και την ηρεμία μου μαζί κι εκεί στα παλιά μέρη τα βρίσκω πάντα.

22.11.07

Ενός λεπτού σιγή

"Εσείς που βρήκατε τον άνθρωπό σας κι έχετε ένα χέρι να σας σφίγγει τρυφερά, έναν ώμο ν' ακουμπάτε την πίκρα σας, ένα κορμί να υπερασπίζει την έξαψή σας, κοκκινίσατε άραγε για την τόση ευτυχία σας, έστω και μια φορά; είπατε να κρατήσετε ενός λεπτού σιγή για τους απεγνωσμένους;" Ντίνος Χριστιανόπουλος

15.11.07

Free will...

«Δεν υπάρχουν σκοτεινές ρωγμές εδώ πέρα. Mην ψάχνεις να φωτίσεις κρυμμένες πτυχές. Ξέρω πολύ καλά τι θέλω και το κατανοώ. Eίμαι ένα παιδί, ένα πλάσμα φτιαγμένο μόνο από θέλω. Eπιλέγω μόνο αυτή τη ζωή και μου ανήκει. Kαι δεν ανήκω σε κανέναν. Eλεύθερη βούληση: είναι το μόνο πράγμα που όλοι έχουμε. Kαι οι περισσότεροι από εμάς το αρνούμαστε»
Ξέρεις πολύ καλά τι θέλεις. Δεν γνωρίζεις πως θα το πετύχεις, αλλά θα βρεις τελικά τον τρόπο. Έτσι δε γίνεται συνήθως άλλωστε; Δε φοβάσαι τώρα πια γιατί ξέρεις. Up, close and personal, μυστικό ή όχι, δεν έχει σημασία. Μπορείς πια μόνος σου να διαλέξεις. Ζεις ή δε ζεις, γελάς ή κλαις ή πονάς..τα έχεις όλα επιλέξει εσύ. Μόνος ή μαζί, ελεύθερος, ευτυχισμένος, δυστυχισμένος ή απλώς λιγάκι πιο κυνικός.. Διάλεξες το δρόμο και βρίσκεσαι εσύ εκεί τώρα. Περισσότερο υπεύθυνος για αυτό που έχεις γίνει και σίγουρα πιο αληθινός. Αναρωτιέμαι όμως καμιά φορά, αυτό ήταν που ήθελες τελικά;

10.11.07

Το γάντι της σιωπής

Να πούμε πάλι ένα αντίο λοιπόν. Ή μήπως να μην πούμε τίποτα; Γιάτι άλλωστε πρέπει πάντα να λέμε κάτι; Έχουμε πει ήδη τόσα και τόσα..Ας μείνουμε με τη σιωπή. Κι ίσως μες στη σιωπή να γνωριστούμε πάλι..
Μπορούμε πια κάλα να τη μοιραζόμαστε. Θυμάσαι; Τίποτα δε φοβάμαι πια. Ούτε εσένα, ούτε τον εαυτό μου, ούτε καν αυτή τη σιωπή. Γιατί τώρα πια όλα όσα λέμε ή δεν λέμε, όσα δεν είπαμε ποτέ -κυρίως αυτά- βουίζουν στα αυτιά μας ξανά και ξανά. Όλες οι αλήθειες που ποτέ δεν επιλέξαμε να δούμε, όλα τα λόγια που δεν τολμήσαμε να αρθρώσουμε. Όλα τα αντίο που είπαμε, κι ας μην κατάλαβα ακόμα γιατί.
Άνθρωποι -θα πεις, και θα 'χεις δίκιο- πρόβατα ή λύκοι..τι σημασία έχεί; Άνθρωποι που δεν τολμούν να πουν αυτά που σκέφτονται, που είναι πάντα λίγοι, φαιδροί, ανόητοι ή απλώς άνθρωποι με φανερές αδυναμίες και έλξη για τον όμορφο εαυτό τους. Άνθρωποι που ζουν χωρίς αισθήσεις, χωρίς όρια και χωρίς όνειρα. Δε θα πειστώ πως δεν υπάρχουν. Τους βλέπω κάθε μέρα. Άνθρωποι που φοβήθηκαν τα λόγια, μα έμειναν χωρίς πραγματικές σιωπές.
Θα πω αντίο λοιπόν στις σιωπές, στους τοίχους ή τις απουσίες που τυπικά δεν κράτησαν πολύ ή που ουσιαστικά θα κρατήσουν για πάντα. Θα πω κι ένα ευχαριστώ για όλες τις σιωπές..