10.11.07

Το γάντι της σιωπής

Να πούμε πάλι ένα αντίο λοιπόν. Ή μήπως να μην πούμε τίποτα; Γιάτι άλλωστε πρέπει πάντα να λέμε κάτι; Έχουμε πει ήδη τόσα και τόσα..Ας μείνουμε με τη σιωπή. Κι ίσως μες στη σιωπή να γνωριστούμε πάλι..
Μπορούμε πια κάλα να τη μοιραζόμαστε. Θυμάσαι; Τίποτα δε φοβάμαι πια. Ούτε εσένα, ούτε τον εαυτό μου, ούτε καν αυτή τη σιωπή. Γιατί τώρα πια όλα όσα λέμε ή δεν λέμε, όσα δεν είπαμε ποτέ -κυρίως αυτά- βουίζουν στα αυτιά μας ξανά και ξανά. Όλες οι αλήθειες που ποτέ δεν επιλέξαμε να δούμε, όλα τα λόγια που δεν τολμήσαμε να αρθρώσουμε. Όλα τα αντίο που είπαμε, κι ας μην κατάλαβα ακόμα γιατί.
Άνθρωποι -θα πεις, και θα 'χεις δίκιο- πρόβατα ή λύκοι..τι σημασία έχεί; Άνθρωποι που δεν τολμούν να πουν αυτά που σκέφτονται, που είναι πάντα λίγοι, φαιδροί, ανόητοι ή απλώς άνθρωποι με φανερές αδυναμίες και έλξη για τον όμορφο εαυτό τους. Άνθρωποι που ζουν χωρίς αισθήσεις, χωρίς όρια και χωρίς όνειρα. Δε θα πειστώ πως δεν υπάρχουν. Τους βλέπω κάθε μέρα. Άνθρωποι που φοβήθηκαν τα λόγια, μα έμειναν χωρίς πραγματικές σιωπές.
Θα πω αντίο λοιπόν στις σιωπές, στους τοίχους ή τις απουσίες που τυπικά δεν κράτησαν πολύ ή που ουσιαστικά θα κρατήσουν για πάντα. Θα πω κι ένα ευχαριστώ για όλες τις σιωπές..