9.1.09

Κοιμήθηκα και ξύπνησα. Μεγάλωσα σε μία μόνο μέρα. Ή μάλλον σε μια νύχτα. Είμαι σίγουρα πιο μεγάλη από χθες μα μοιάζω πιο μικρή. Είμαι πιο όμορφη απ' ότι πέρισυ. Είμαι..Είμαι; Πώς ξύπνησα; Φοβήθηκα να κοιμηθώ. Τώρα πια κάνω βόλτες. Τι σημασία έχει πόσες; Αδειάζω έτσι. Παραμυθιάζομαι ότι φεύγω.
Γυρίζω μετά ασθμαίνοντας στο σπίτι μου, μετρώντας τα σκαλοπάτια ένα ένα. Κι ύστερα κάθομαι στον καναπέ που πάλιωσε νομίζω πια και ακούω το ίδιο κομμάτι εκατό φορές. Άργησες πάλι. Πήγε δέκα και είκοσι. Μέτρησα όλα τα μη και τα ίσως τόσες και τόσες ώρες. Μέτρησα και τα πορτοκάλια στο μπολ της κουζίνας. Βαριέμαι να μετράω μερικές φορές. Πότε θα βγουν οι φράουλες; Με κούρασε η αναμονή.
Θυμάσαι εκείνον το καθρέφτη δίπλα απ' την πόρτα του σπιτιού σου; Είναι άχρηστος πια. Δεν μπορεί να αποδείξει την υπεροχή σου. Τουλάχιστον όχι στα μάτια μου. Περίεργο ε; Βροχή πάλι χθες. Κάθησα και την άκουσα. Νομίζω πως σιχαίνομαι αυτόν τον ήχο.

Μοιάζει γκρι μα εγώ προτιμώ το άσπρο ή το μαύρο.

Δεν μπορείς να μιλήσεις όμως εάν δεν έχεις ακούσει πρώτα. Μερικοί ήχοι είναι κάπως ειρωνικοί, δε νομίζεις; Κι άλλες φορές οι σιωπές ή οι λέξεις. Λατρεύω τις λέξεις. Ίδιες σε διαφορετικά κάθε φορά στόματα, σε άλλη σειρά. Πώς να καταλάβεις; Δεν μπορείς να βάλεις όρια στα λόγια. Δεν μπορείς να βάλεις λουρί στην ζωή σου και να την πας όπου θες κι είναι καλύτερα έτσι.
Νομίζω ότι έχω ξεχάσει πώς είναι να κλαις... έχω ξεχάσει πως να κ λ α ί ω. Αυτή τη νύχτα λέω να μετρήσω τι δεν χρειάζομαι κι ίσως όταν πετάξω τα άχρηστα να ξαναθυμηθώ.