22.2.09

Πήρα μια σκάλα και σκαρφάλωσα για να κόψω τα άσπρα παπούτσια σου. Δεν ταιριάζουν με τα δικά μου, αλλά δεν πειράζει, είναι εντάξει για μια βόλτα. Φοβάμαι τις σκάλες. Φ ο β ά μ α ι τα ύψη. Είναι δύσκολη μερικές φορές η πτώση. Άλλες πάλι τόσο λυτρωτική. Ειδικά όταν σκουπίζεις τα αίματα από τα πόδια σου και ξέρεις πως κατά βάθος διάλεξες μόνος σου να πέσεις. Το πρόβλημα είναι όταν πέφτει κι η μάσκα σου μαζί με σένα. Τι κοιτάς; Δεν υπάρχει τίποτα να δεις εδώ αν δε βγάλεις κι εσύ τη δική σου μάσκα. Αλήθεια λιγότερη απ’ όσα προσωπεία. Μη με κοιτάζεις σου λέω. Μη μου ψιθυρίζεις πάλι. Μου ψ ι θ υ ρ ί ζ ω εγώ και φτάνει. Μου λέω όλες τις αλήθειες αλλά συχνά κλείνω τα αυτιά μου πριν αφήσω πίσω μου τη νύχτα. Ψίθυροι αυτοδιάλυσης. Υποψίες παραίτησης. Νομίζω πως θέλω να με λιώσω για να δω αν τελικά υπάρχω. Μακάρι να ήσουνα εδώ για να με βοηθήσεις κι ας μη σε ξέρω ακόμα. Κατά βάθος διάλεξα να λέω «μακάρι». Ψεύτικα ή αληθινά; Τι σημασία έχει.. Δε θέλω να ξέρω. Δε ξέρω τίποτα από δω και μπρος. Κάποτε όταν ε ρ ω τ ε υ τ ώ πολύ δε θα χρειάζεται να λέω «μακάρι», ούτε «θέλω», ούτε και καμιά άλλη λέξη από αυτές που σιχαίνομαι. Μέχρι τότε δεν βαριέσαι, καλά είναι κι έτσι.