31.3.09

Τρομαγμένες α π ο ρ ί ε ς. Δε θέλω να μιλήσω. Αλήθεια. Σφραγισμένες λέξεις θέλω μόνο. Χωρίς λόγο. Βαρέθηκα να σου μιλάω. Ποιος είσαι; Πότε ήρθες και πότε ακριβώς σε γνώρισα; Ορίστε; Δεν σε ξέρω; Μη μιλάς για λίγο. Θέλω να υπολογίσω τη ζωή μου. 3 συν ευτυχία μείον σύννεφα συν ψέματα επί φορές δια στέμματα. Τόσο πρέπει να βγαίνει. Τραβάω μικρές γραμμές κι ύστερα τις ε ν ώ ν ω. Τ ί π ο τ α δεν πρέπει να ξεχωρίζει ούτε και να χωρίζει. Σήμερα λέω να κάνω μια λίστα με όσα χρειάζομαι ή δεν χρειάζομαι ή ν ο μ ί ζ ω ότι δεν χρειάζομαι ή δε θέλω να χρειάζομαι. Την σονάτα, την ασκητική, το μαύρο μου πουλόβερ, τον bukowski, τον ξένο, τον ρίτσο, το σύννεφο, το γαλάζιο βιβλίο που χάρισα και το άσπρο που μου χάρισαν, τα κίτρινα παπούτσια, ένα σκίτσο, τη λιακάδα απ’ το γδαρμένο dvd, τον tim burton, τον cohen, ένα τ ε τ ρ ά δ ι ο, το λίγο, το κ α θ ό λ ο υ, το πριν και το μετά. Θέλω λέξεις καθαρές. Φράσεις χωρίς κόμματα, χωρίς αλλά. Χρειάζομαι τελείες. Θέλω να μ ε τ ρ ή σ ω τις τελείες και μετά να μετρήσω εσένα. Τι λείπει; Περνάει η ώρα. Τι να αλλάξει σε τόσο λίγο χρόνο; Με πράγματα που δεν αλλάζουν μη γελάς. Θυμάσαι που έλεγα όλο βλακείες και γ ε λ ο ύ σ ε ς; Τότε ίσως και να είχα γίνει αθάνατη.