25.6.09

Ψάχνω όλες τις απαραίτητες λεπτομέρειες. Οι φράουλες πρέπει να είναι κόκκινες, γλυκές και μικρές. Πέρασε η εποχή τους και δε τις βρίσκω εύκολα. Πνίγομαι. Πονάω και ξέρω ότι υπάρχω. Ξεχνιέμαι με σένα. Ξ ε χ ν ά ω. Θα σε ξανασυναντήσω; Πότε; Ποτέ. Κάποτε. Με άλλα μάτια κι άλλο πρόσωπο. Όχι κάποιον άλλον. Εσένα. Εσύ θα είσαι. Σε συναντάω κάθε φορά που αγοράζω φράουλες. Τώρα τι θα κάνω; Θα μετράω χαμένες φράουλες ή χαμένες μέρες; Ψάχνω όλες τις απαραίτητες λεπτομέρειες. Οι νύχτες χρειάζονται ένα ποτήρι κρασί και πολλές αλήθειες. Τις ακούω όταν κοιμάσαι κι ας μη τις λες. Έχει πλάκα όταν νυστάζεις να μη σε αφήνω να κοιμηθείς και μετά να φεύγεις. Κι όταν δε φεύγεις, φ ε ύ γ ω εγώ κι ας μη το ξέρεις. Πώς θα καταφέρω να σου διαβάσω όλες τις λέξεις και να τις ξεχάσεις το άλλο λεπτό; Είναι παγίδα η μνήμη. Θέλω να πετάξω όλα τα χαρτιά και τα τετράδια μου. Ίσως να σου χρωστάω μερικά, γιατί χρόνια τώρα έχω μετρήσει πολλές λέξεις για σένα. Ψάχνω όλες τις απαραίτητες λεπτομέρειες. Η αναζήτηση πρέπει να γίνεται πάντα με κλειστά μάτια. Πρέπει να ανοίγεις το συρτάρι με προσοχή για να μη δεις. Φορές φορές θυμάμαι πόσες είναι οι νύχτες που έχω φύγει για να μην ακούσω ή μάλλον για να μπορώ να ακούω πάντα όλες τις λάθος λέξεις κι όλες τις σωστές. Κι είναι συνήθως τότε, που το χωρίς γίνεται για μένα η πιο θλιμμένη λέξη που ξέρω. Τη σ υ λ λ α β ί ζ ω για να τη μάθεις κι εσύ.