26.7.09

Διέσχισα την πόρτα και κάθισα στο ίδιο μέρος που είχα καθίσει πριν 4 μεσημέρια και 2003 χρόνια. Φθαρμένοι οι τοίχοι απ’ τα χ ρ ό ν ι α και τη συνήθεια. Ραγισμένες σκάλες που δε θες να τις φτιάξεις ή που δε μπορείς. Τι σημασία έχει.. Θα μείνουν πάντα έτσι για να σου υπενθυμίζουν τις φορές που η ζωή δεν αντέχει άλλες επισκευές. Δε θυμάμαι τι ακριβώς σκεφτόμουν πριν έρθω εδώ. Π ά ν τ α υπάρχουν δεύτερες σκέψεις. Θα συμφωνήσεις κι εσύ, το ξέρω. Αυτές τις γνωρίζω πολύ καλά.

Η γνώση του χρόνου αναλύεται στο πριν και στο μετά. Το τώρα δεν υπάρχει γιατί το ζεις και δεν το ξέρεις. Το σήμερα πάντα το σχεδιάζεις κι εγώ νωρίς κατάλαβα τη ρευστότητα των καλά σχεδιασμένων πραγμάτων, όπως η σκάλα που φτιάχναμε για μήνες. Δεν θυμάμαι. Τίποτα δεν θυμάμαι. Είναι αδύναμη η μνήμη μου τελευταία ή ίσως μεγαλώνοντας έμαθα πιο γ ρ ή γ ο ρ α να ξεχνάω. Κάπου ανάμεσα στις σ κ ό ν ε ς και τα σκουπίδια ανακάλυψα αναμνήσεις σε διαλυμένα πατώματα. Σκονισμένες επιφάνειες όπως όλες οι στιγμές ευτυχίας. Όχι η ευτυχία. Αυτή ποτέ δεν έζησε σ’ αυτό το σπίτι. Εξέτασα το ε ν δ ε χ ό μ ε ν ο να φταίω εγώ για όλα τα εμπόδια. Κι ύστερα φεύγοντας πριν να πω αντίο κι ευχαριστώ, κοιτάζοντας –φευγαλέα έστω- τους βρώμικους, κ ι τ ρ ι ν ι σ μ έ ν ο υ ς τοίχους είδα πιο ξεκάθαρα από ποτέ όλα τα λάθη διογκωμένα και έ τ ο ι μ α να ξανασυμβούν.