26.8.09

Πέφτω δίχως δίχτυ ασφάλειας αυτή τη φορά. Μετράω τα δευτερόλεπτα της π τ ώ σ η ς και δε φοβάμαι. Σε λίγο θα σε συναντήσω. Θα σου ζητήσω μόνη μου να με ξεδιπλώσεις. Θυμάμαι τότε που με δίπλωνα και ύστερα με ξεδίπλωνες και θύμωνα τόσο. Πόσο α π έ ρ α ν τ α λυπάμαι. Στριφογύριζες στον ύπνο σου σαν κάτι να ψάχνεις και να μη το βρίσκεις για χρόνια. Ούτε κι εγώ το βρήκα ποτέ. Τώρα πια δεν ψάχνω. Ακούς; Έπαψα πια να ψάχνω. Ίσως κανένα βράδυ μόνο την αλλαγή σου. Στο βλέμμα, στην αναπνοή ή στο πρόσωπο που είναι κάθε φορά το ίδιο, μα πάντα διαφορετικό μπροστά μου. Πώς γίνεται; Φοβάμαι που σε ξέχασα. Φοβάμαι που δε φοβάμαι πια χωρίς εσένα. Πες πως δε φοβάσαι κι εσύ κι όλα θα γίνουν πιο εύκολα έτσι. Παλιά, πριν σε αλλάξει ο χρόνος κι η συνήθεια, ξεχνούσα τα πάντα πριν από σένα. Τίποτα δεν υπήρχε κι εγώ ήμουν ολοκαίνουρια μαζί σου. Τώρα όσο κι αν ψάξω δε μπορώ να θυμηθώ ούτε μια στιγμή μετά το πριν. Δώσε μου όλα τα α ν τ ί θ ε τ α, πάρε μου όλα τα ίδια. Μέτρα μαζί μου. Τα χρόνια, τα βράδια, τα βήματα στην άμμο, τις συγγνώμες, τα λόγια που δεν είπα – κυρίως αυτά-, τις στιγμές μετάτοπριν. Λ υ π ά μ α ι. Λυπάμαι 31 εκατομμύρια φορές και 2003 παραγινωμένεςφράουλες. Λυπάμαι 13 ώρες και 3002 χρόνιαχαμένα. Λυπάμαι όταν ακούω τη μουσική που παίζει όταν κοιμάσαι. Λυπάμαι γιατί πια δεν ξέρω να λυπάμαι για σένα.