6.9.09

Άφησε με να μείνω εδώ λιγάκι ακόμα. Δεν είμαι έτοιμη και κουράστηκα να μετράω τα μισά που δεν τελειώνω. Δεν προκαλώ και δεν εκπλήσσομαι. Με αναγκάζω να σε αναγκάζω. Όχι, δε μου αρέσει. Απλά σ’ αφήνω έτσι να νομίζεις. Μην αναρωτιέσαι άλλο. Δεν χρειάζονται πολλές ε ξ η γ ή σ ε ι ς κι αλήθεια σε τι πιστεύεις ότι ωφελούν; Μη μου πεις ότι υπάρχεις, ούτε ότι δεν υπάρχεις. Σε έχω δει και δε σε ξέρω. Κάποτε ναι, όχι πια. Πριν τέσσερα χρόνια ή πριν τρία ή ποτέ. Έζησα για τέσσερις μέρες τέσσερις χιλιάδες ψέματα. Τα έσβησα χθες ένα-ένα και τώρα δε θυμάμαι κανένα. Είδα τη ζωή μου τέσσερις φορές. Απ’ την αρχή, απ’ το τέλος, από τη μέση και α ν ά π ο δ α. Τη γκρέμισα πολλές περισσότερες και τώρα ξέρω. Ένα παιχνίδι όλα. Αφανισμένες λέξεις. Θλιβερή επιφάνεια. Αδιευκρίνιστες εκφράσεις στα πρόσωπα. Α σ ή μ α ν τ ο ι άνθρωποι με ασήμαντες σιωπές κι ίσως ακόμα πιο ασήμαντες φωνές. Λυπηρή επιφάνεια. Δεν έχει σημασία –σου το λέω με σιγουριά- πόσο θα σκάψεις, πόσο θα ψ ά ξ ε ι ς και πόσα πράγματα θα αναποδογυρίσεις για αυτή την αναζήτηση. Δεν υπάρχει τίποτα αυτή τη φορά προς ανακάλυψη. Καμιά υποψία ανάστασης κι ούτε καμιά υποψία θανάτου.