2.10.09

Καμιά πραγματικότητα δεν είναι αρκετή για να αντέξει τις φορές που σε μετράω. Υπάρχω μόνη μου και δε μου λείπει κανείς. Είμαι μισή ακόμα. Θα με συγχωρέσω ποτέ που με άφησα μισή; Είμαι διψασμένη, νιώθω δ ι χ α σ μ έ ν η, κάνω κύκλους και ποτέ δεν ξεχνάω. Ξέρεις, στις ιστορίες μπορείς να φτιάχνεις πάντα το τέλος που θες. Στη ζωή όχι. Είναι καλύτερα έτσι; Εεε σε ρωτάω. Σσσσ μη μιλάς για τίποτα άλλο. Με κουράζουν οι άσκοπες κουβέντες και οι σβησμένες λέξεις τελευταία. Έχω αλλάξει τόσες πολλές φορές που έχω γίνει ακριβώς όπως ήμουν όταν άρχισα. Αλλάζω τα ρούχα μου, το περπάτημα μου, τον τ ρ ό π ο που αναπνέω αλλά φοβάμαι ακόμα. Πονάει η κοιλιά μου όταν δε με αγκαλιάζω, κι όταν με αγκαλιάζω πονούν τα χέρια μου. Νομίζω πως θέλω να σου δώσω όλα τα βάρη που κρατάω, αλλά πρέπει να τα μετρήσω πρώτα και τώρα δε μπορώ. Έχω αντέξει να μετράω ιαχές καταστροφής, προκλητικές λέξεις, συνεννοημένα ψ έ μ μ α τ α και λέω πια: Τι νόημα έχει να γνωρίζεις; Οι υποψίες ζουν χωρίς τη συναίνεση μας και οι αλήθειες π ε θ α ί ν ο υ ν πριν μας συναντήσουν. Ξέρεις δε σκέφτηκα στ’ αλήθεια ποτέ ότι θα πέθαινα για πράγματα που δε γνωρίζω. Όχι δεν έχει παρακάτω.