11.10.09

Άφησα τόσες φορές το πιο σπουδαίο. Πώς μετράς τα σπουδαία; Με τις λ έ ξ ε ι ς που μαθαίνεις, με τα ψέματα που ξεχνάς ή με τα λάθη που συγχωρείς; Εγώ δε ξέρω πως. Απλά καταλαβαίνω χωρίς να εξηγώ. Εσύ πάντα μπορείς να εξηγείς, γι’ αυτό κερδίζεις την αιώνια σταθερή απλότητα μου. Ξέρω καλά πως μεγαλώνοντας αλλάζουν οι άνθρωποι, γκρεμίζονται τα ίδια, α κ ρ ο β α τ ο ύ ν τα σταθερά. Χωρίς αυτά δε θέλω να μιλάω. Ξέρω ακόμα καλύτερα πως πάντα ζεις με ότι θυμάσαι. Μόνο σ τ α μ ά τ α να έρχεσαι κάθε φορά και να πετάς τα πράγματα μου. Τα έχω πετάξει εγώ πολλές φορές και φτάνει. Σβήνω αναμνήσεις, μα πάντα περισσεύουν όλες οι σπουδαίες και όλες οι ηλίθιες και δε μπορώ να μάθω να ξεχνάω. Γιατί δε β λ έ π ε ι ς πως ξεχνάω μόνο με σένα; Μη με ακουμπάς. Θυμάμαι. Και μη με ρωτάς πως και δεν ήρθα πάλι. Φοβάμαι όταν έρχομαι γιατί μετά πρέπει να φύγω. Φοβάμαι. Γι’ αυτό σε σ β ή ν ω και σε μουτζουρώνω κάθε μέρα. Θλιβερή η ανάγκη για συνέχεια .