22.11.09

Όλο το πρωί, μέχρι να ξυπνήσεις κοίταζα την τρύπα στον τοίχο σου. Έπεσα μέσα της 14 φορές τουλάχιστον, μα δε μου είπε τ ί π ο τ α για σένα. Φταίει που στο σπίτι σου τα πράγματα δε μιλάνε πολύ συχνά ή που μερικές φορές είμαι τόσο κουρασμένη και δεν ακούω τίποτα που δε μπορώ ν’ αντέξω. Το ήξερες ότι το ταβάνι σου αλλάζει χρώματα όσο κοιμάσαι; Μετράω τουλάχιστον 5 α π ο χ ρ ώ σ ε ι ς της ζωής μου κάθε φορά και μετά τα μανταρίνια που ξέχασες να αγοράσεις. Στη μνήμη δεν υπάρχει πίσω. Όταν χορεύουν τα πόδια σου και κάτι τα τραβάει με δύναμη προς τα μπρος, πρέπει να ξέρεις πως δεν υπάρχει τρόπος να γυρίσεις. Ξέρω πως θα μου πεις ότι η έννοια του γυρισμού είναι πάντα σχετική. Όπως ήταν πάντα σχετική η ζωή μας και όπως θα είναι σίγουρα κι ο θ ά ν α τ ο ς μας. Δεν υπάρχει πάντως πίσω με σένα. Τα πρωινά είναι πάντα μεσημέρια και τα απογεύματα νύχτες. Όλος ο κόσμος τρέχει να σε προλάβει και εγώ δεν χρειάζεται να τρέξω, γιατί δε με νοιάζει να σε φτάσω αν δεν αργήσεις λίγο για μένα. Γιατί δεν αργείς; Οι άλλοι δεν ξέρουν και δεν καταλαβαίνουν, μα δε με νοιάζει. Μου φτάνει που με καταλαβαίνω εγώ μερικές φορές. Με καλοπιάνω, μου μιλάω ευγενικά και μου ψιθυρίζω όλα τα λόγια που θέλω να ακούσω για να παρηγορηθώ που ξέχασες τα μανταρίνια μου.
Όταν ξυπνήσεις θυμήσου να ζωγραφίσουμε στον τοίχο ένα μανταρίνι για να μη το ξεχάσεις ξανά κι ύστερα να το φάμε και να κοιμηθούμε κοντά στον τοίχο μήπως και ακούσουμε τα ψ έ μ α τ α σου.