3.12.09

Μάζεψα όλες τις σκιές από το πάνω ντουλάπι χθες. Είχαμε γεμίσει πάλι και δεν καταλαβαίνω από που μπαίνουν, αφού δε το ανοίγω ποτέ. Μόνο κάτι φαντάσματα μου που δε θέλω να τα σκοτώσω ακόμα ζουν εκεί. Μη με ρωτάς πάλι. Ναι, άλλο το φάντασμα και άλλο η σκιά. Τις σκιές δεν τις σκοτώνεις όταν θες εσύ. Πεθαίνουν μόνες τους. Τέλοσπαντων, να κανονίσεις να με ε λ ε υ θ ε ρ ώ σ ε ι ς σε παρακαλώ. Είμαι πολύ απασχολημένη, για να ακούσω τι θες να μου πεις και να το καταλάβω. Τόσο καιρό που δεν ήμουν εσύ δεν ήθελες να μιλήσεις. Γιατί άργησες τόσο; Βρήκα και μια δική σου σκιά, δε στο είπα. Ήταν πιο όμορφη από σένα. Οι σκιές είναι π ά ν τ ο τ ε πιο όμορφες, γιατί έτσι ζουν περισσότερο. Τώρα γιατί άρχισες να προβληματίζεσαι; Έχεις ακούσει αυτό που λένε, ότι ποτέ δεν είναι αργά; Ε μαλακίες λένε. Μερικές φορές είναι πολύ αργά. Τόσο που δε μπορείς καν να θυμηθείς πότε δεν ήταν. Τότε έψαχνα μόνο α φ ο ρ μ έ ς. Για να μείνω, για να φύγω, για να ξεχάσω, για να γελάσω, για να μπορώ. Τώρα δε μου χρειάζονται, γιατί απλά δε μπορώ πια. Με αγαπάω όλο και πιο λίγο, όταν με βλέπω χωρίς τη μ ά σ κ α της ευτυχίας, που μου φόρεσαν οι γύρω γύρω. Δεν είμαι εγώ και μου το λέει κάθε πρωί ο φόβος ότι θα ζήσω πάλι μια ί δ ι α μέρα. Κι ύστερα ξυπνάω και βλέπω τις οχτώ χιλιάδες μάσκες που με περιβάλουν. Πρέπει πάντα να λες χ α μ ο γ ε λ α σ τ ά όλα τα ψέματα. Πιο χαμογελαστά τις ψεύτικες ευχές. Δε σε καταλαβαίνει ποτέ κανείς. Πόσο γελοία μικροί είναι μερικοί άνθρωποι. Πόσο ψεύτικα ανόητοι. Τώρα που έκοψα το πρώτο πορτοκάλι για φέτος και τρέχουν τα ζουμιά στο χέρι μου θέλω πολύ να σας κολλήσω όλους μαζί, μήπως και α κ ο ύ σ ο υ μ ε ποτέ καμιάν αλήθεια.