11.12.09

Όσα ταξίδια και να κάνεις ξέρεις καλά ότι δε πρόκειται ποτέ να με φτάσεις. Με παρασύρω να μην α ι σ θ ά ν ο μ α ι. Κι έπειτα είναι κάτι βράδια που όσα χρώματα και να φορέσεις, όσα χαμόγελα και να αναγκάσεις, δυστυχώς δε μπορώ να δω τίποτα άλλο, πάρα αυτό που δε διάλεξα. Σιγοπερπάτησα και χθες, μα δε με είδες. Ξέρεις πως είναι να κοιτάζεις και να μη βλέπεις; Σε κάθε β ή μ α έσβηνα και μιαν ανάμνηση. Το υπολόγισα και νομίζω ότι αν σε σβήνω μία φορά κάθε μέρα για όσες μέρες σε συλλαβίζω, θα χρειαστεί να μετρήσω τις περσινές φράουλες κι ύστερα θα πεθάνουν όλα. Ε ύ κ ο λ ο μοιάζει. Δε χρειάζεται να βάλεις το ταβάνι σου να ρωτήσει τίποτα από δω κι εμπρός. Είναι περιττό να εξηγήσω πάλι κι ακόμα πιο περιττό να εκπλήσσεσαι και να προσπαθείς να μη θέλεις. Τώρα μπορώ μονάχα να θαυμάζω π ό σ ο ε π ι δ έ ξ ι α κατάφερα να με αλλοιώσεις. Τα ψέματα είναι απλά, στο ξαναείπα πριν 4 αιώνες, αλλά δε μ’ άκουσες και έκανες ότι παραξενεύεσαι. Δύο δωμάτια και δύο κλικ φτάνουν για ν’ αγγίξεις όσα ήδη γνωρίζεις, πριν αναστηθείς. Μετά από τόσα βράδια ξέρω καλά, πως όταν γυρνάς από την άλλη και ξεροβήχεις, είναι γιατί μου έχεις πει ακόμα ένα όχιψέμα, αλλά δε θέλω να το καταλάβεις. Περιττές αλήθεια οι χιλιοειπωμένες λέξεις μετά από τόσες σάπιες και θυμωμένες από τα χρόνια φράουλες. Ποτέ άλλωστε δε φτάνουν για ν’ αγγίξουν καμιά δειλή πραγματικότητα που δεν αντέχεις να παραδεχθείς. Η Αλίκη είπε ότι δε μου ταιριάζει το φόρεμα που μου διάλεξες. Κι εγώ τις είπα πως κι αν ακόμα μου ταίριαζε δε θα μπορούσα να το φορέσω, γιατί τη μία ήταν μεγάλο και την άλλη μικρό. Α β λ α β ε ί ς κάποιες λίγες αλλαγές. Αθέατες ίσως για σένα, όπως όλα όσα κρύβεις. Δύσκολο όμως να αλλάζεις ρούχα και προσωπεία κάθε τόσο. Θυμάμαι που μου έλεγες ότι προέχει πάντα ο καθρέφτης μας κι εγώ δε σε πίστευα. Τώρα το ξέρω. Έτσι σωπαίνει η ζωή για σένα. Νέες διαστάσεις και νέες μ ά σ κ ε ς. Νέες οδοί διαφυγής. Φτάνει συχνά μια ανάγκη φυγής πριν την τελευταία λήψη. Συγγνώμη αν σε χτύπησα. Οριστικά έκλεισα την ομπρέλα μου.