27.12.09

Κάθομαι από χθες μπροστά στον καθρέφτη, μήπως και καταφέρω να ξεμπερδέψω τα μαλλιά μου, αλλά δε μπορώ. Αντί γι’ αυτό βλέπω στο πρόσωπο μου τα σημάδια της μάσκας που φορούσατε τόσο καιρό όλοι εσείς και που θα έπρεπε να έχει σημαδέψει τα δικά σας θαμπά από τα ψ έ μ μ α τ α πρόσωπα. Δεν αναρωτιέμαι όμως. Ούτε κι εσύ μην αναρωτηθείς. Θα έρθει ο καιρός, θα φτάσει η ώρα. Πάντα έτσι συμβαίνει, απλά τώρα ούτε που το φαντάζεσαι. Πέφτουν άλλωστε όλα τα προσωπεία κι αυτό είναι μόνο το πρώτο βήμα στο μονοπάτι της διάβρωσης μας. Σύννεφα οι λέξεις και τα χαμόγελα καμιά φορά. Ευτυχώς όχι πάντα. Προς το παρόν ας βυθιστούμε όλοι στο μύθο της άγνοιας μας. Βαυκαλιστείτε κι εσείς όσο θέλετε με την ι δ έ α πως είστε κάτι άλλο. Η προσγείωση ξέρεις ποτέ δεν αργεί. Μέχρι να ‘ρθει όμως οι άνθρωποι γίνονται λίγο χειρότεροι ή πολύ χειρότεροι. Μπορεί άλλωστε και να ήταν από πριν. Τι σημασία έχει; Γελάω πολύ με το λίγο που σας έχει μείνει και αλήθεια αν μπορούσα να σας κάνω πιο μεγάλους θα σας έκανα. Μουτζούρες σε λευκά χαρτιά μοιάζετε μόνο. Κρίμα που βιάστηκα να μη κοιτάξω πίσω από τα κλεμμένα στέμματα σας. Κρατήστε τις αυλές και χιλιοασφαλίστε τους σάπιους θρόνους σας. Είμαι εδώ και σας έχω δει καιρό τώρα. Το γνωρίζετε ήδη. Ήθελα μόνο να παίξω το παιχνίδι σας, μήπως και καταλάβω πώς ένα μηδενικό μπορεί να φτάσει το άπειρο. Και ξέρεις κάτι; Το άπειρο δεν έχει τέλος. Ούτε και το πόσο μεγάλα μηδενικά μπορούν να γίνουν κάποιοι άνθρωποι.