24.1.10

Αγαπητέ Βασιλιά,
Έψαχνα μέρες να σε ανακαλύψω, αλλά φαίνεται πως βρήκες πολύ καλή κρυψώνα και δεν τα έχω καταφέρει μέχρι τώρα. Λαμβάνοντας μάλιστα υπόψη τη δυνατότητα σου να κάνεις πάντα αυτό που σκέφτεσαι, όμως ποτέ αυτό που πραγματικά θες, πιστεύω πως σε ξεγέλασες και σένα πολύ καλά και μάλλον δε θα μπορέσω να αγγίξω το μυστικό τοπίο της κρυφής σου παράλληλης ύπαρξης. Ήμουν σχεδόν σίγουρη από την αρχή ότι θα έχανα το στοίχημα που είχα βάλει και όντως έτσι έγινε. Η αλήθεια είναι ότι γνωρίζω πολύ καλά μετά από τόσες αντιστροφές του κύκλου και του χρόνου, ότι με τον καιρό οι άνθρωποι δεν γίνονται πιο διαφανείς και τα μυστικά τους δεν συρρικνώνονται, αλλά πάντα διογκώνονται ακόμα και γι' αυτούς τους ίδιους.
Η Αλίκη με είχε προειδοποιήσει, αλλά όπως πάντα υπέκυψα στην πρόκληση. Ήθελα να 'χεις μία λέξη στα ποιήματα μου και ξέρω πως δε σε ρώτησα, όμως υπήρχαν πολλές λέξεις για σένα. Μετά από τόσα λάθη αναρωτιέμαι αν εσύ τελικά βρήκες τον θρόνο σου ή αν ακόμα ψάχνεις. Και πόσο ακόμα θα ψάχνεις; Σου φτάνουν τα πλαστικά στέμματα; Αγαπάς αλήθεια αυτό που είσαι; Αν πάντως σε αγαπάς ακόμα πολύ, κοίτα να ανακαλύψεις μια καινούρια λέξη και άπλωσε την παντού και διάβασε τη και τσαλάκωσε τη στο τέλος, αν δε την αντέχεις. "Διαδοχή". Χρειάζεται να αγαπήσεις μια φορά μια διαδοχή. Εγώ ξέρεις κάθε μέρα που ξυπνάω σκέφτομαι πόσο πολύ αγαπάω όλα όσα δεν είμαι. Δεν είναι ότι δε μου φτάνω, αλλά πρέπει πολύ καιρό ακόμα να με ψάξω. "Για να βρεις τον εαυτό σου πρέπει πρώτα να τον χάσεις", είπε η παράξενη κάμπια στο περίεργο μυαλό της Αλίκης.
Συγγνώμη που δε τα κατάφερα. Καταλαβαίνεις πάντως το λίγο τον κοινών θνητών. Αν ποτέ βγεις απ’ την κρυψώνα σου ζήτησε απ’ την Αλίκη να σου μάθει πώς να βρίσκεις αυτά που αξίζουν.
Φιλικά ή όχι,
Η φίλη της Αλίκης που μετράει φράουλες

13.1.10

Προσπαθώ να βρω μια ροζ λέξη που θα μυρίζει τριαντάφυλλο, θα έχει γεύση βανίλια και θα κλαίει από ευτυχία, αλλά οι μόνες λέξεις που σκέφτομαι είναι μαύρες, θυμωμένες και μοιάζουν να π ο ν ά ν ε πολύ. Θα βγάλω όλα τα περιτυλίγματα και τις κορδέλες σήμερα. Μου χρειάζεται να θυμηθώ όλα τα μικρά πράγματα που μου λ ε ί π ο υ ν. Θέλω να κάτσουμε μια τελευταία φορά, αλλά να μη μιλήσουμε. Θα πάρω ένα χαρτί και θα σε ζωγραφίσω, κι ύστερα θα σου εξηγήσω χωρίς να αρθρώσω λέξη, γιατί θέλω τόσο να σε εκδικηθώ και να σε σβήσω. Μέτα θα πάρεις το χαρτί και θα το κόψεις 100 κ ο μ μ α τ ά κ ι α και τότε θα ξέρω ότι ξέρεις όλες τις αλήθειες που δεν πρόλαβα να σου πω. Μου ‘ρχεται αηδία ρε γαμώτο όταν το σκέφτομαι. Πόσο πολύ λυπάμαι όταν πρέπει να τσαλακώνω τα χαρτιά με τους ανθρώπους που αγαπάω. Μακάρι να ξέρες πόσο πολύ λυπάμαι. Μυρίζεις λάθος. Τόσο καιρό κάτι άλλο μύριζα και έχασα τόσο χρόνο να προσπαθώ να λύσω ένα α ί ν ι γ μ α που δεν είχε απάντηση και να με πείθω κάθε πρωί ότι ο κόσμος δεν είναι τετράγωνος. Όχι, δε φταίω και γι’ αυτό. Γι’ αυτό φταις μονάχα εσύ αλλά τι σημασία έχει ποιός φταίει τελικά; Το τέρμα έχει σημασία μόνο και μέχρι να το βρεις στοιχειώνεις πολλά κουτιά αναμνήσεων. Πως θα με συγχωρέσω που δεν έκανα το ταξίδι που είχα προγραμματίσει για φέτος; Ήθελα να πάω σε ένα σύννεφο πράσινο που δεν με είχε πάει κανείς ως τώρα. Να μείνω εκεί για πολλές μέρες, να γελάσω τόσο πολύ που να θέλω να κλάψω, να περπατήσω μέχρι να με πονέσουν τα πόδια μου και ύστερα να βγάλω τα παπούτσια μου και να έχω φτερά για να μπορώ να πηγαίνω σε όλα τα σύννεφα που θέλω χωρίς π ε ρ ι ο ρ ι σ μ ο ύς. Με κούρασαν πολύ ξέρεις. Τα παραμύθια δεν πρέπει να έχουν ούτε όρια, ούτε περιορισμούς. Και δυστυχώς στην πραγματικότητα πάντα έχουν.

3.1.10

Η Αλίκη μου χάρισε ένα ρόδι για τον καινούριο χρόνο. Το κοίταζα για ώρα και ήθελα να της πω ότι δε μου αρέσουν τα ρόδια και πως θα έπρεπε ήδη να το γνωρίζει. Της το έχω πει 1020 φορές ότι αγαπώ μονάχα τις φράουλες, πόσο δύσκολο είναι να το θυμηθεί; Τέλος πάντων, ήθελα να σου μάθω 2010 λέξεις για τη νέα σ ε λ ί δ α στο ημερολόγιο. Διαβάλλω, καταβάλλω, υποβάλλω, αναβάλλω, περιβάλλω, υ π ε ρ β ά λ λ ω, εισβάλλω. Όχι, το ε π ι β ά λ λ ω δε θέλω να το ξέρεις. Τη σιχαίνομαι αυτή τη λέξη. Νομίζω πως θα μπορούσα να τη σκοτώσω, αν ήξερα τον τρόπο να την κάνω να πεθάνει ασήμαντα. Δύσκολο να βρεις κάποιο ασήμαντο τέλος. Ξέρεις πόσα τέλη συντελέστηκαν χωρίς την παρουσία μου; Δε φτάνουν όλα τα ρόδια του κόσμου για να τα μ ε τ ρ ή σ ε ι ς. Έτσι είπα και στην Αλίκη. Μου είπε ότι είναι για καλή τύχη και την ευχαρίστησα, παρότι συχνά σκέφτομαι ότι το ευχαριστώ είναι η πιο ψεύτικα τυπική λέξη που γνωρίζω. Είναι σαν τις δέκα ροζ κορδέλες στα δώρα που παίρνεις σε εκείνους που δεν γνωρίζεις στ’ αλήθεια. Χ ρ ε ι ά ζ ο ν τ α ι επιπλέον χ ρ υ σ ό σ κ ο ν η και χρώμα για να πιστέψουν την ψεύτικη αλήθεια σου. Κι έπειτα η καλή τύχη. Τί ακριβώς είναι και τί σημαίνει; Να περπατάς στη μία όχθη του ποταμού κι αυτό που ζητάς να μην είναι στην α π έ ν α ν τ ι ή μήπως να είναι για να το ψάξεις λίγο παραπάνω; Δε ξέρω. Τίποτα πια δε ξέρω. Τελικά δε μου πήρα τίποτα φέτος. Δεν ήθελα τίποτα. Δεν χρειάζομαι τίποτα άλλο, τώρα που έχω μάθει να μετράω τα σωστά, να ρωτάω όλο και λιγότερα, να κλέβω λάμψη και να χαμογελάω με όλο το τίποτα που με περιβάλλει. Και δε θα μιλάω πια. Θα περιμένω τους άλλους να μιλήσουν μήπως μου μάθουν κανέναν άλλο τρόπο για να ζήσω στο σύννεφο μου τσαλακωμένη κι ευτυχισμένη.