13.1.10

Προσπαθώ να βρω μια ροζ λέξη που θα μυρίζει τριαντάφυλλο, θα έχει γεύση βανίλια και θα κλαίει από ευτυχία, αλλά οι μόνες λέξεις που σκέφτομαι είναι μαύρες, θυμωμένες και μοιάζουν να π ο ν ά ν ε πολύ. Θα βγάλω όλα τα περιτυλίγματα και τις κορδέλες σήμερα. Μου χρειάζεται να θυμηθώ όλα τα μικρά πράγματα που μου λ ε ί π ο υ ν. Θέλω να κάτσουμε μια τελευταία φορά, αλλά να μη μιλήσουμε. Θα πάρω ένα χαρτί και θα σε ζωγραφίσω, κι ύστερα θα σου εξηγήσω χωρίς να αρθρώσω λέξη, γιατί θέλω τόσο να σε εκδικηθώ και να σε σβήσω. Μέτα θα πάρεις το χαρτί και θα το κόψεις 100 κ ο μ μ α τ ά κ ι α και τότε θα ξέρω ότι ξέρεις όλες τις αλήθειες που δεν πρόλαβα να σου πω. Μου ‘ρχεται αηδία ρε γαμώτο όταν το σκέφτομαι. Πόσο πολύ λυπάμαι όταν πρέπει να τσαλακώνω τα χαρτιά με τους ανθρώπους που αγαπάω. Μακάρι να ξέρες πόσο πολύ λυπάμαι. Μυρίζεις λάθος. Τόσο καιρό κάτι άλλο μύριζα και έχασα τόσο χρόνο να προσπαθώ να λύσω ένα α ί ν ι γ μ α που δεν είχε απάντηση και να με πείθω κάθε πρωί ότι ο κόσμος δεν είναι τετράγωνος. Όχι, δε φταίω και γι’ αυτό. Γι’ αυτό φταις μονάχα εσύ αλλά τι σημασία έχει ποιός φταίει τελικά; Το τέρμα έχει σημασία μόνο και μέχρι να το βρεις στοιχειώνεις πολλά κουτιά αναμνήσεων. Πως θα με συγχωρέσω που δεν έκανα το ταξίδι που είχα προγραμματίσει για φέτος; Ήθελα να πάω σε ένα σύννεφο πράσινο που δεν με είχε πάει κανείς ως τώρα. Να μείνω εκεί για πολλές μέρες, να γελάσω τόσο πολύ που να θέλω να κλάψω, να περπατήσω μέχρι να με πονέσουν τα πόδια μου και ύστερα να βγάλω τα παπούτσια μου και να έχω φτερά για να μπορώ να πηγαίνω σε όλα τα σύννεφα που θέλω χωρίς π ε ρ ι ο ρ ι σ μ ο ύς. Με κούρασαν πολύ ξέρεις. Τα παραμύθια δεν πρέπει να έχουν ούτε όρια, ούτε περιορισμούς. Και δυστυχώς στην πραγματικότητα πάντα έχουν.