16.3.10

Κοίτα πόσο δύσκολα είναι σήμερα τα πράγματα. Φοβάμαι λίγο. Σκέφτομαι ακόμα πιο λίγο. Παράξενο δεν είναι πόσο εύκολα οι ψεύτικες λέξεις κερδίζουν την αθανασία; Πόσα λάθος γράμματα στη σωστή σειρά χρειάστηκαν για να τις φτιάξεις; Κι ύστερα πόσες φράουλες έπρεπε να μετρήσω για να αγγίξω το τίποτα της δήθεν ύπαρξης τους; Ολόκληρη η πόλη χόρτασε απ' αυτές. Εσύ γιατί μιλάς πάλι για αυταπάτες; Δεν τις συνήθισες πια; Τα σύννεφα στο τοίχο του σπιτιού σου είναι κάθε στιγμή η πιο εύκολη απόδειξη της γέννησης τους. Μη προσπαθείς πια. Αλήθεια δε χρειάζεται να προσπαθείς άλλο. Φτάνει τόσο. Βλέπεις, δεν κατάφερες και πολλά. Κάποιος με είχε γεμίσει με άπειρο τίποτα και δεν υπάρχει χώρος για χρώματα πια. Όχι, δεν είμαι θυμωμένη. Εσύ γιατί φοβάσαι να θυμώσεις; Είναι περίεργοι οι φόβοι σου πολλές φορές. Το περίεργο είναι παράξενο και το παράξενο όταν λείπει ξέρεις, κάνει το λίγο πιο απαραίτητο και το καθόλου απουσία. Για τέτοιες απουσίες -που ποτέ δεν κατάλαβα- έκλαιγε για χρόνια η Αλίκη.