18.4.10

Τώρα πια είμαι ικανή για τα πάντα. Για όλες τις τελείες και τα κόμματα που διαλέξαμε να αντέξουμε χωρίς ανάσα και παύση. Για όλες τις συλλαβές που δε μπορούσα στριμώξω σε λέξεις και για όλα τα γράμματα που δε μπόρεσα να παντρέψω όμορφα, γιατί φοβήθηκα τι θα μου πουν. Οι λέξεις είναι πολυτέλειες κάπως περιττές -δε νομίζεις;- κι οι αλήθειες καλά κρυμμένες συνεχώς τα τελευταία δευτερόλεπτα. Οι φράουλες δε φτάνουν αυτές τις μέρες για να γίνω ευτυχισμένη. Μπορεί και να μη φτάνουν γενικά. Φοβάμαι πολύ. Πιο πολύ απ’ όσο ξέρω και απ’ όσο φαντάζομαι. Δε μου χρειάζονται λέξεις και φωνές τελικά, ούτε σιωπές, ούτε και λάθη που γίνονται σωστά, ούτε σωστά που μένουν πάντα λάθη. Βαριέμαι πολύ να περιμένω την αλλαγή. Πάντα είχα ένα δικό μου κόσμο και ήταν συνηθώς καλύτερος. Κάθε μέρα άνοιγα μεγάλες τρύπες στο σώμα μου και άδειαζα όλη την ευτυχία και όλη τη δυστυχία του κόσμου από μέσα μου και πάντα ξυπνούσα κενή και έτοιμη για όλα. Οι πιο μεγάλες χαρές, ξέρεις, δεν σε προειδοποιούν πριν φτάσουν. Η πιο μεγάλη ευτυχία είναι αύτη που τρυπώνει κρυφά κι απρόσμενα στην τσέπη του παντελονιού σου και δε τη βλέπεις παρά μόνο όταν ζητάς στο παρελθόν σου να γυρίσει. Εκεί που πας να θυμάσαι πάντως πως γυρισμός στ' αλήθεια δεν υπάρχει.

11.4.10

"H σκέψις, τα ποιήματα, βάρος περιττό. Έχω κάτι σπασμένα φτερά. Δεν ξέρω καν γιατί μας ήρθε το καλοκαιρι αυτό"
Δεν θα βρέξει άλλο φέτος. Μάζεψα όλα τα χειμωνιάτικα, έκρυψα όλες τις ομπρέλες και μέτρησα τις πρώτες μεγάλες και κόκκινες φράουλες, ολόκληρες πάνω στον πάγκο της κουζίνας. Υπήρξα κι εγώ κάποτε ολόκληρη. Που να σου εξηγώ τώρα. Μη ρωτάς για πράγματα που δε γνωρίζεις. Τότε υπήρχαν όνειρα που το πρωί δε τα θυμόμουν. Υπήρχαν λέξεις που δεν ήθελα να πω και δε με ανάγκαζε κανένας να τις αρθρώνω. Ξέρεις νομίζω πως θέλω πίσω όλο το μπλε του κόσμου που έσβησα και όλα τα κομμάτια που παίζουν όταν δε μιλάω και δεν έχουν ακόμα γραφτεί. Θέλω κι όλα τα καλοκαίρια και όλους τους γλάρους που δεν εγκατέλειψαν τα ταξίδια για χάρη της τελειότητας τους. Δεν έχει σημασία η τελειότητα, ούτε οι τέλειες λέξεις γιατί απλά δεν υπάρχουν. Εγώ ζητάω μια λέξη που να μπορεί να σ β ή ν ε ι όλες τις εξηγήσεις και τις παρεξηγήσεις και όλες τις τελευταίες μέρες.
Ο χρόνος πρέπει να κυλάει αργά. Οι στιγ
μές είναι πάντα λ ί γ ε ς για να τρέξεις να τις φτάσεις κι οι τελευταίες μέρες είναι χίλιοι παράδεισοι μαζί, κι ας μη το ξέρεις. Κι εγώ ψ ά χ ν ω ένα τόπο παράδεισογιαόλους χρόνια τώρα, άλλα δε μπορώ να τον βρω κι ούτε να τον χτίσω.
Δοκίμασα τις φράουλες. Τώρα ξέρω ότι τίποτα δεν αλλάζει όταν το αγαπάς. Είναι παράξενο. Δεν είναι; Πόσο σκατά μοιάζουν τα πράγματα όταν,
ενώ είναι τόσο φωτεινά και ζωντανά, αρχίζουν να σαπίζουν; Κάτι τέτοιες ώρες σιχαίνομαι όλες τις φράουλες του κόσμου και θέλω να ο υ ρ λ ι ά ξ ω και να βρίσω και να κλάψω κι ύστερα να πετάξω τα πάντα από μέσα μου κι από πάνω κι από δίπλα. Για λίγο μόνο. Μετά κλείνω τα μάτια και όταν τα ξανανοίγω ξέρω πώς οι σπηλιές του τίποτα είναι πάλι δικές μου. Τις πασπαλίζω με μπόλικο πολύ και φτάνει.

6.4.10

Πάντα χορεύουμε το ίδιo. Πάντα γελάμε με τον ίδιο τρόπο και πάντα ζούμε την ίδια μέρα κάθε μέρα.
Εγώ με μοιράζω στις έντεκα και τέταρτο και πάντα όλα τα κομμάτια μου είναι ίσα και μικρά. Ανταλλαγή ζωής το λέω. Σταμάτα να ρωτάς και άκουσε με. Σου δίνω χίλιες είκοσι δύο φράουλες και εσύ σαράντα τρεις χιλιάδες δευτερόλεπτα και ξέρεις ότι ποτέ δεν τρέξαμε μόνοι μας το δρόμο που μας έφερε εδώ. Η ανταλλαγή μας συμβαίνει πάντα δίπλα από μισοσκισμένες φωτογραφίες, αχνές σκιές και μάτια κενά από όλο το τίποτα που τα περιβάλλει πάντα με μια ελπίδα να σιγοκαίει στο βάθος ότι θα κάνουμε το χθες να είναι αρκετό για να αντέξουμε τόσο ίδιο γύρω μας. Συχνές κάτι τέτοιες εναλλαγές. Το ξέρεις.
Ανυποψίαστα δε νομίζεις και εσύ πως είναι πάντα τα θύματα της αλλαγής; Δίχως συγκεκριμένες λέξεις και προειδοποιήσεις για το μελλοντικό χωρίς. Ακούγοντας εύθραυστα λόγια στις σκουριασμένες από τα χρόνια ζωές. Χρωματίζουν πάλι τη ζωή τους με κόκκινο και ύστερα μιμούνται τις ίδιες ιστορίες, ελπίζοντας για μιαν ανάσταση που ποτέ δε φτάνει.
Καταλαβαίνεις για τί μιλάω ε; Ξέρω πως πάντα καταλαβαίνεις ακόμα κι όταν δε σου μιλάω. Όχι, δε χρειάζεται να ανησυχείς για μένα. Εγώ υπάρχω ακόμα και κρατάω όλα τα μυστικά μου μόνο για μένα. Κι όταν μερικές μονάχα φορές δε χωράνε στο 21ο κομμάτι του μυαλού μου, μοιράζομαι κρυφά -πάντα- κάποια με το "όλο" της χθεσινής ζωής μου. Δε χρωματίζω ποτέ τίποτα με κόκκινο και δεν περιμένω το "χωρίς" και το "ποτέ" για να ξυπνήσω από τα όνειρα μου. Λέω πολλά ψέματα στους γύρω μου, αλλά κανένα στον εαυτό μου και αυτό είναι το μόνο που με κάνει να ελπίζω πως όταν κάποτε πεθάνω θα ξέρω για ποιό λόγο έζησα και γιατί περπάτησα χέρι - χέρι με τα "σχέδον" και τα "αντίο" και τα "φοβάμαι".
Πολυτελείς οι σκέψεις ώρες ώρες λέει η Αλίκη, μα κάπου κάπου απαραίτητες για να γκρεμίσεις τα χώριςλόγοψέμματα που είπαμε 342 αιώνες πριν το χθεσινό λάθος ξημέρωμα και για να καταλάβεις ότι χωρίς το "μόνος" το "μαζί" δεν θέλει να υπάρχει.