6.4.10

Πάντα χορεύουμε το ίδιo. Πάντα γελάμε με τον ίδιο τρόπο και πάντα ζούμε την ίδια μέρα κάθε μέρα.
Εγώ με μοιράζω στις έντεκα και τέταρτο και πάντα όλα τα κομμάτια μου είναι ίσα και μικρά. Ανταλλαγή ζωής το λέω. Σταμάτα να ρωτάς και άκουσε με. Σου δίνω χίλιες είκοσι δύο φράουλες και εσύ σαράντα τρεις χιλιάδες δευτερόλεπτα και ξέρεις ότι ποτέ δεν τρέξαμε μόνοι μας το δρόμο που μας έφερε εδώ. Η ανταλλαγή μας συμβαίνει πάντα δίπλα από μισοσκισμένες φωτογραφίες, αχνές σκιές και μάτια κενά από όλο το τίποτα που τα περιβάλλει πάντα με μια ελπίδα να σιγοκαίει στο βάθος ότι θα κάνουμε το χθες να είναι αρκετό για να αντέξουμε τόσο ίδιο γύρω μας. Συχνές κάτι τέτοιες εναλλαγές. Το ξέρεις.
Ανυποψίαστα δε νομίζεις και εσύ πως είναι πάντα τα θύματα της αλλαγής; Δίχως συγκεκριμένες λέξεις και προειδοποιήσεις για το μελλοντικό χωρίς. Ακούγοντας εύθραυστα λόγια στις σκουριασμένες από τα χρόνια ζωές. Χρωματίζουν πάλι τη ζωή τους με κόκκινο και ύστερα μιμούνται τις ίδιες ιστορίες, ελπίζοντας για μιαν ανάσταση που ποτέ δε φτάνει.
Καταλαβαίνεις για τί μιλάω ε; Ξέρω πως πάντα καταλαβαίνεις ακόμα κι όταν δε σου μιλάω. Όχι, δε χρειάζεται να ανησυχείς για μένα. Εγώ υπάρχω ακόμα και κρατάω όλα τα μυστικά μου μόνο για μένα. Κι όταν μερικές μονάχα φορές δε χωράνε στο 21ο κομμάτι του μυαλού μου, μοιράζομαι κρυφά -πάντα- κάποια με το "όλο" της χθεσινής ζωής μου. Δε χρωματίζω ποτέ τίποτα με κόκκινο και δεν περιμένω το "χωρίς" και το "ποτέ" για να ξυπνήσω από τα όνειρα μου. Λέω πολλά ψέματα στους γύρω μου, αλλά κανένα στον εαυτό μου και αυτό είναι το μόνο που με κάνει να ελπίζω πως όταν κάποτε πεθάνω θα ξέρω για ποιό λόγο έζησα και γιατί περπάτησα χέρι - χέρι με τα "σχέδον" και τα "αντίο" και τα "φοβάμαι".
Πολυτελείς οι σκέψεις ώρες ώρες λέει η Αλίκη, μα κάπου κάπου απαραίτητες για να γκρεμίσεις τα χώριςλόγοψέμματα που είπαμε 342 αιώνες πριν το χθεσινό λάθος ξημέρωμα και για να καταλάβεις ότι χωρίς το "μόνος" το "μαζί" δεν θέλει να υπάρχει.