18.4.10

Τώρα πια είμαι ικανή για τα πάντα. Για όλες τις τελείες και τα κόμματα που διαλέξαμε να αντέξουμε χωρίς ανάσα και παύση. Για όλες τις συλλαβές που δε μπορούσα στριμώξω σε λέξεις και για όλα τα γράμματα που δε μπόρεσα να παντρέψω όμορφα, γιατί φοβήθηκα τι θα μου πουν. Οι λέξεις είναι πολυτέλειες κάπως περιττές -δε νομίζεις;- κι οι αλήθειες καλά κρυμμένες συνεχώς τα τελευταία δευτερόλεπτα. Οι φράουλες δε φτάνουν αυτές τις μέρες για να γίνω ευτυχισμένη. Μπορεί και να μη φτάνουν γενικά. Φοβάμαι πολύ. Πιο πολύ απ’ όσο ξέρω και απ’ όσο φαντάζομαι. Δε μου χρειάζονται λέξεις και φωνές τελικά, ούτε σιωπές, ούτε και λάθη που γίνονται σωστά, ούτε σωστά που μένουν πάντα λάθη. Βαριέμαι πολύ να περιμένω την αλλαγή. Πάντα είχα ένα δικό μου κόσμο και ήταν συνηθώς καλύτερος. Κάθε μέρα άνοιγα μεγάλες τρύπες στο σώμα μου και άδειαζα όλη την ευτυχία και όλη τη δυστυχία του κόσμου από μέσα μου και πάντα ξυπνούσα κενή και έτοιμη για όλα. Οι πιο μεγάλες χαρές, ξέρεις, δεν σε προειδοποιούν πριν φτάσουν. Η πιο μεγάλη ευτυχία είναι αύτη που τρυπώνει κρυφά κι απρόσμενα στην τσέπη του παντελονιού σου και δε τη βλέπεις παρά μόνο όταν ζητάς στο παρελθόν σου να γυρίσει. Εκεί που πας να θυμάσαι πάντως πως γυρισμός στ' αλήθεια δεν υπάρχει.