24.5.10

Παραδομένη στις τελείες, προσπαθώ να υπάρξω μακριά απ’ το κέντρο μου. Νομίζω πως τα δάχτυλα μου αρνούνται να αγγίξουν το άπιαστο. Τα πόδια μου τρέμουν και δε θέλουν να τρέξουν να σε φτάσω. Τα μάτια μου φοβούνται για όσα δε βλέπουν και ήταν κάποτε ολόκληρα μπροστά τους και δικά τους. Παραιτημένοι κι αγκαλιασμένοι με εύκολες λύσεις πάλι. Αυτές διαλέξαμε.

Τώρα δε ξέρω που να βολέψω τα χέρια μου όταν σε συναντάω. Είμαι ενωμένη πια με κάτι πιο όμορφο από σένα, ερωτευμένη με κάτι πιο μεγάλο. Η πόλη άδειασε απ’ όλα τα εσύ που τριγυρνούσαν. Μήπως ξέρεις γιατί τα τόσαχρόνιαπερίμενε έφυγαν έτσι;