25.7.10

Όλη νύχτα μετράω. Έρχεται το τέλος. Μη ξεχάσεις να μαγειρέψεις το κοτόπουλο με τις φράουλες για τελευταία φορά και να κρατήσεις στα αυτιά σου τον ήχο που κάνει όταν το δαγκώνεις και κολυμπούν όλες οι γεύσεις από το στόμα σε όλο σου το σώμα. Τρέχω να τις μαζέψω μη μου ξεφύγουν, αλλά δε ξέρω γιατί άλλαξα τόσο πάλι και δε μπορώ να κρατήσω τίποτα. Τα παπούτσια μου δεν είναι τόσο κόκκινα όσο νομίζεις και εγώ δεν είμαι τόσο θυμωμένη. Είναι όμως μερικές φορές που εγώ δεν είμαι εγώ, όταν εσύ γίνεσαι κάτι άλλο.
Σε συγχωρώ;
Βρή
κα μια πράσινη κορδέλα, από τότε που σε είχα δέσει κάτω απ’ το μαξιλάρι μου, πεταμένη στο πάτωμα και την έσφιξα γύρω από τα χέρια μου για να μη μπορώ πια να γράφω για πράγματα που δε γνωρίζω. Πονάει το δέρμα μου όταν δε με αγγίζει το εγώ που σε περιβάλλει. Κανείς δε το γνωρίζει όσο εγώ. Γι’ αυτό και δε σε συγχωρώ. Δε τολμάς να ζητήσεις χώρο στις λέξεις μου. Δεν αντέχεις να τολμάς γιατί με τόσο τίποτα γύρω σου έμαθες κι εσύ να είσαι τίποτα.
Με συγχωρείς;
Τους βαρι
έμαι όλους και θέλω να εξαφανιστούν όσοι κατασκευάζουν ευτυχίες. Έλα για λίγο να φτιάξουμε μια σταγόνα πραγματική δυστυχία και να τη μοιραστούμε. Μακάρι να ξυπνούσα πιο εύκολα. Μακάρι να ήμουν πιο όμορφη και πιο κανονική. Μακάρι να μου έφτανε ένα μπουκάλι ευτυχία και η καρδιά μου που κάνει ντουπ ντουπ όταν σε περιμένω. Δε με συγχωρείς. Δε με νοιάζει. Δε θέλω. Ποτέ δε θέλησα.
Περιμένω και με τσαλακώνω όσο περισσότερο μπορώ. Αργεί;