30.9.10

Περάσαμε 143 αιώνες με μια συνενοχή στα αυτιά μας και στα χέρια μας και σε όλο μας το σώμα. Έτσι, γιατί χάθηκε τόσος καιρός. Όλα τα βράδια προσπαθούσα να ζωγραφίσω εκείνο που είχες δει στο δρόμο τη μέρα πριν την αρχή όμως δε μπόρεσα. Σταμάτησα να βλέπω.
Τώρα περπατάμε χωρίς να μας κρατάει τίποτα. Γεμίζουμε κονσέρβες με στιγμές για να τις έχουμε για λίγο ακόμα. Γελάμε συνέχεια και χωρίς λόγο, βρισκόμαστε από τη παραλία στη Marienplatz και δεν έχει σημασία πως φτάσαμε εδώ. Τρώμε ποιήματα με τα χέρια και πλενόμαστε με τραγούδια μέχρι να ζαλιστούμε. Τώρα είμαστε εμείς. Χαρούμενοι; Όχι δε μας χρειάζεται. Ευτυχισμένοι; Λίγο πριν γεννηθούμε.

26.9.10



Ώρα 79 το πρωί. Ανοίγω τα μάτια μου. Σχεδόν νηφάλια. Σχεδόν χωρίς. Σχεδόν ευτυχία. Βαρέθηκα με τις φωσφοριζέ σου λέξεις. Βελούδινοι ψεύτικοι ήχοι. Τα σχεδόν ψέματα είναι πολύ χειρότερα από τα ψέματα. Ξέρεις καλά από λέξεις ισορροπημένες. Εγώ τις σιχαίνομαι κι ούτε καν θέλω να τις γνωρίζω. Μ’ αρέσει που δε βρέχει πάλι σήμερα. Σταγόνες ηλιοφάνειας. Μ’ αρέσει που είσαι ολόκληρος άνθρωπος τώρα και δε χρειάζεται να παίζεις άλλο τα παιχνίδια μας. Ιαχές τέλους.
Χαμογελάω κι ας μη νιώθω ασφαλής. Κι ας μη γνωρίζω σε τι χρησιμεύω πια. Ξέρω τώρα. Κανείς δε θέλει να αγαπήσει. Όλοι θέλουν να αγαπηθούν.
Σου δίνω 250 milligram ευτυχία. Δώσε 50 πίσω και θα σε κάνω πάλι μισό.

20.9.10

Σιγά μωρέ. Πως κάνεις έτσι; Λες και δεν υπήρξες ποτέ εκεί που η μονάδα μέτρησης του εγώ ήταν το εσύ. Μπορούσες χωρίς το τικ τακ για λίγο ακόμα. Εκεί με σκέφτηκα τις προάλλες. Έχω κι αυτό το κουτί που ήθελα να σου δώσω τη μέρα που θα ξημέρωνε. Ουρανός ξεουρανός τώρα δε με νοιάζει.
Πόσο ξερνάω με τη δήθεν τελειότητα. Μικροσκοπικές ψεύτικες ευτυχίες. Σε καταλαβαίνω. Αλλά δε σε συγχωρώ.

14.9.10

Σιχαίνομαι το μέσο όρο και τα όρια που τείνουν στο άπειρο. Τα ψεύτικα ποιήματα και τις μουσικές που δεν είναι μουσικές στ’ αλήθεια. Σιχαίνομαι το σπίτι, τον καθρέφτη και το πάτωμα που περπατήσαμε. Το μετά και το πριν και το κατά τη διάρκεια. Και τη διάρκεια. Τα βιβλία στο πάτωμα, τα ρούχα στη καρέκλα και τους πεταμένους δίσκους από δω κι από κει. Γι' αυτό επέστρεψαν οι μνήμες μου εκείνο το πρωί. Για λόγια τίποτα.
Μη μιλάς άλλο. Αντέχεις; Μη μιλάς. Τα πάντα είχαν ειπωθεί. Κι έκανα πως δεν έβλεπα μήπως και τα συντρίψω. Προχθές έγινα για πρώτη φορά μεγάλη. Και ζήλεψα που υπήρξε καλοκαίρι. Έσπασε η καρέκλα, ξέρεις. Προχθές έγινα για πρώτη φορά μισή. Κι ούτε θέλω να αρπάξω τίποτα. Τίποτα μετά. Τίποτα από. Τίποτα για ____ .
Μακάρι να μη βρούμε ποτέ σύννεφο να σταθούμε.

7.9.10

Ξεπετάγομαι πάλι. Με ξεπερνάω και με αναποδογυρίζω. Θέλω να μουτζουρώσω όλα τα δευτερόλεπτα πρινμεσφραγίσεις. Έγινα τελικά κι εγώ όσα δε φανταζόμουν. Ξέρεις, όλες οι λέξεις που διάβασες κι εσύ και όλοι γράφτηκαν κατά λάθος. Χωρίς προσπάθεια και χωρίς σκέψη. Κι εκείνες που έγραψα με πιο μεγάλα γράμματα δίπλα στον γκρεμισμένο τοίχο της ζωής σου, οι πιο ψεύτικες απ’ όλες. Εσύ τις ζήτησες θυμάσαι; Τέλος πάντων να μη φοβάσαι. Τις έκρυψα βαθιά στο χαμηλότερο ράφι της κουζίνας για να μη τις βρει ποτέ κανείς και τις διαγράψει. Όλα τα μετά πρέπει να ζουν στην άγνοια και εσύ πάντα με τόσα ψέματα. Συγγνώμη. Δε θέλω να γυρίσω στη πόλη που είχα μόνο αγαπημένα αντικείμενα και έπρεπε να μου δώσω αντιβίωση για να κλάψω για μισό λεπτό.
Εξατμίζομαι. Εκτός εάν. Εκτός. Εάν. Βρες κάτι. Να με αλλάξεις. Να το αλλάξεις. Βιάσου. Το αεροδρόμιο κλείνει σε δύο ώρες. Ποτέ δεν ήθελα να είμαι η ίδια εδώ ούτε και κάποια άλλη. Πάντα λάτρευα να είμαι εγώ κι όχι εδώ χωρίς να είμαι εγώ. Λατρεύω να σου λέω ότι δεν περιμένω πια και να με πιστεύεις. Λατρεύω να σε κάνω να αναρωτιέσαι και να θυμώνεις και να θες να ξεχάσεις τα ψέματα μου και τις λέξεις μου και να πετάς τα πράγματα που σου έφτιαξα. Λατρεύω που ξέρεις ότι θα δε θα ξαναγίνεις ένα.
Έτσι ήμουν πάντα. Γιατί παραξενεύεσαι τώρα; Γι’ αυτό με ερωτεύτηκες. Για φαντάσου.