30.9.10

Περάσαμε 143 αιώνες με μια συνενοχή στα αυτιά μας και στα χέρια μας και σε όλο μας το σώμα. Έτσι, γιατί χάθηκε τόσος καιρός. Όλα τα βράδια προσπαθούσα να ζωγραφίσω εκείνο που είχες δει στο δρόμο τη μέρα πριν την αρχή όμως δε μπόρεσα. Σταμάτησα να βλέπω.
Τώρα περπατάμε χωρίς να μας κρατάει τίποτα. Γεμίζουμε κονσέρβες με στιγμές για να τις έχουμε για λίγο ακόμα. Γελάμε συνέχεια και χωρίς λόγο, βρισκόμαστε από τη παραλία στη Marienplatz και δεν έχει σημασία πως φτάσαμε εδώ. Τρώμε ποιήματα με τα χέρια και πλενόμαστε με τραγούδια μέχρι να ζαλιστούμε. Τώρα είμαστε εμείς. Χαρούμενοι; Όχι δε μας χρειάζεται. Ευτυχισμένοι; Λίγο πριν γεννηθούμε.