26.9.10



Ώρα 79 το πρωί. Ανοίγω τα μάτια μου. Σχεδόν νηφάλια. Σχεδόν χωρίς. Σχεδόν ευτυχία. Βαρέθηκα με τις φωσφοριζέ σου λέξεις. Βελούδινοι ψεύτικοι ήχοι. Τα σχεδόν ψέματα είναι πολύ χειρότερα από τα ψέματα. Ξέρεις καλά από λέξεις ισορροπημένες. Εγώ τις σιχαίνομαι κι ούτε καν θέλω να τις γνωρίζω. Μ’ αρέσει που δε βρέχει πάλι σήμερα. Σταγόνες ηλιοφάνειας. Μ’ αρέσει που είσαι ολόκληρος άνθρωπος τώρα και δε χρειάζεται να παίζεις άλλο τα παιχνίδια μας. Ιαχές τέλους.
Χαμογελάω κι ας μη νιώθω ασφαλής. Κι ας μη γνωρίζω σε τι χρησιμεύω πια. Ξέρω τώρα. Κανείς δε θέλει να αγαπήσει. Όλοι θέλουν να αγαπηθούν.
Σου δίνω 250 milligram ευτυχία. Δώσε 50 πίσω και θα σε κάνω πάλι μισό.