7.9.10

Ξεπετάγομαι πάλι. Με ξεπερνάω και με αναποδογυρίζω. Θέλω να μουτζουρώσω όλα τα δευτερόλεπτα πρινμεσφραγίσεις. Έγινα τελικά κι εγώ όσα δε φανταζόμουν. Ξέρεις, όλες οι λέξεις που διάβασες κι εσύ και όλοι γράφτηκαν κατά λάθος. Χωρίς προσπάθεια και χωρίς σκέψη. Κι εκείνες που έγραψα με πιο μεγάλα γράμματα δίπλα στον γκρεμισμένο τοίχο της ζωής σου, οι πιο ψεύτικες απ’ όλες. Εσύ τις ζήτησες θυμάσαι; Τέλος πάντων να μη φοβάσαι. Τις έκρυψα βαθιά στο χαμηλότερο ράφι της κουζίνας για να μη τις βρει ποτέ κανείς και τις διαγράψει. Όλα τα μετά πρέπει να ζουν στην άγνοια και εσύ πάντα με τόσα ψέματα. Συγγνώμη. Δε θέλω να γυρίσω στη πόλη που είχα μόνο αγαπημένα αντικείμενα και έπρεπε να μου δώσω αντιβίωση για να κλάψω για μισό λεπτό.
Εξατμίζομαι. Εκτός εάν. Εκτός. Εάν. Βρες κάτι. Να με αλλάξεις. Να το αλλάξεις. Βιάσου. Το αεροδρόμιο κλείνει σε δύο ώρες. Ποτέ δεν ήθελα να είμαι η ίδια εδώ ούτε και κάποια άλλη. Πάντα λάτρευα να είμαι εγώ κι όχι εδώ χωρίς να είμαι εγώ. Λατρεύω να σου λέω ότι δεν περιμένω πια και να με πιστεύεις. Λατρεύω να σε κάνω να αναρωτιέσαι και να θυμώνεις και να θες να ξεχάσεις τα ψέματα μου και τις λέξεις μου και να πετάς τα πράγματα που σου έφτιαξα. Λατρεύω που ξέρεις ότι θα δε θα ξαναγίνεις ένα.
Έτσι ήμουν πάντα. Γιατί παραξενεύεσαι τώρα; Γι’ αυτό με ερωτεύτηκες. Για φαντάσου.