14.9.10

Σιχαίνομαι το μέσο όρο και τα όρια που τείνουν στο άπειρο. Τα ψεύτικα ποιήματα και τις μουσικές που δεν είναι μουσικές στ’ αλήθεια. Σιχαίνομαι το σπίτι, τον καθρέφτη και το πάτωμα που περπατήσαμε. Το μετά και το πριν και το κατά τη διάρκεια. Και τη διάρκεια. Τα βιβλία στο πάτωμα, τα ρούχα στη καρέκλα και τους πεταμένους δίσκους από δω κι από κει. Γι' αυτό επέστρεψαν οι μνήμες μου εκείνο το πρωί. Για λόγια τίποτα.
Μη μιλάς άλλο. Αντέχεις; Μη μιλάς. Τα πάντα είχαν ειπωθεί. Κι έκανα πως δεν έβλεπα μήπως και τα συντρίψω. Προχθές έγινα για πρώτη φορά μεγάλη. Και ζήλεψα που υπήρξε καλοκαίρι. Έσπασε η καρέκλα, ξέρεις. Προχθές έγινα για πρώτη φορά μισή. Κι ούτε θέλω να αρπάξω τίποτα. Τίποτα μετά. Τίποτα από. Τίποτα για ____ .
Μακάρι να μη βρούμε ποτέ σύννεφο να σταθούμε.