24.10.10

Δες πόσο εύκολα αλλάζουν τα πράγματα όταν υπάρχουν άνθρωποι γύρω γύρω. Γίνεσαι ο πιο ξένος του κόσμου. Τόσο μικροσκοπικός μέσα στην ευτυχία σου. Τόσο διαγαλαξιακά μακρινός. Δρόμοι με εκατομμύρια χρωματιστά φωτάκια απόσταση. Τους περπατάω και κρατάω παλιές κίτρινες κορδέλες, αλλά ποτέ δε φτάνω εκεί που είσαι. Πειράζει να μην υποσχεθείς ότι θα βρω δέντρα με πορτοκάλια χωρίς κουκούτσια; Κουράστηκα με τα κουκούτσια. Να μην υποσχεθείς τίποτα άλλο. Δε χρειάζεται να μιμείσαι το παλιό οχιμισό εσύ σου. Στέκομαι όρθια με κλειστά μάτια και με ρωτάω ψιθυρίζοντας χιλιάδες ερωτήσεις. Γιατρέ, μπορεί ν’ αναστηθεί ο πεθαμένος εαυτός μας; Όχι ε; Κι εγώ το ίδιο σκέφτηκα.
Le roi est mort, vive le roi!

17.10.10

Vielleicht ist es so, dass jeder Mensch nur einmal im Leben richtig glücklich ist. Einmal. Und dafür wird er dann hinterher bestraft. Das ganze Leben lang.

Απαγορεύονται τα ερωτηματικά. Απαγορεύεται η ευτυχία. Απαγορεύεται και να την θυμηθώ. Κοιτάζω όμως και βλέπω ακόμα πίσω από το μικρό παραθυράκι του πλυντηρίου εσένα να στριφογυρίζεις. Τι ήθελα να πω; Χάνονται μερικές φορές οι λέξεις όταν σε κοιτάζω. Σε έβαλα στους 160 βαθμούς και ελπίζω αύτη τη φορά να χάσεις όλη τη μαυρίλα σου κι ύστερα να γίνεις όπως πριν.
Θα σε απλώσω στη πίσω βεράντα για να μη σε πάρει κανένα μάτι κι ελπίζω όταν στεγνώσεις να τα θυμηθείς πάλι όλα. Πόσες φορές τελείες. Πόσες τελείες και πόσες τιμωρίες για τις αληθινές στιγμές. Τόσες που πια μεγαλώσαμε και ξεχάσαμε να τις μετράμε.
Μέτρησα για λίγο τα χρόνια. 5+2+0+0+0+0. Τόσες ευτυχίες, όλες χιλιοειπωμένα ψέματα. Για τόσο καιρό βαυκαλιζόμασταν πως δε μπορούσαμε να ζήσουμε χωρίς τον εαυτό μας και πείσαμε την αύρα μας ότι δεν ήμασταν ποτέ μισό και μισό. Και τώρα, ξέρεις, σε μισώ μετά από τόσα λάθη. Στη λάθος μεριά του ποταμού και πάλι, χωρίς μαζί αλλά πάντως σίγουρα και πάντα μόνοι. Κι ας πιστεύεις τώρα κάτι άλλο.
Αργά ή γρήγορα κλείνουν όλοι οι κύκλοι. Μεγάλοι ή μικρότεροι. Γεμάτοι όνειρα και φράουλες ή άδειοι και ξεχασμένοι. Τώρα που δεν είμαστε πια ζωντανοί μπορούμε να τους αγγίξουμε από μακριά. Κενοί κι εμείς, πρόσωπα με άλλη μορφή που χορεύουν σε καινούρια σύννεφα. Κι ελπίδα δεν υπάρχει. Η παλιά ελπίδα, η μόνη, έγινε βροχή που έπεσε απ’ τα παλιά μας σύννεφα και έκανε μούσκεμα όλο τον υπόλοιπο κόσμο όμως όχι εμάς. Γι’ αυτό κι εσύ δε θα βρεις ποτέ καμία άλλη ευτυχία.

4.10.10


Let me take you down, 'cause I'm going to Strawberry Fields. Nothing is real and nothing to get hung about.
 
Τώρα που γνωρίζουμε και έχουμε δει με τα ίδια μας τα μάτια δεν υπάρχουν πια δικαιολογίες ούτε και σύννεφα. Όσες μνήμες κι αν σβήσουμε πάντα θα περισσεύουν κι άλλες για να κατασκευάζουν πλάσματα πέρα απ’ την ύπαρξη και τη ζωή μας. Πολύ πιο πέρα απ’ το μυαλό μας κι όσα μπορούμε να αντέξουμε. Μορφές ιδανικές, μυστήριες κι ισορροπημένες.
Τόσο καιρό παίζαμε σα τα παιδιά στα συγκρουόμενα. Χτυπούσαμε και φεύγαμε κι ύστερα συνεχίζαμε, κοιτώντας πάντοτε μπροστά σα να μη συνέβαινε το παραμικρό. Κι όμως γύρω μας πολλά είχαν πεθάνει ή ίσως και να μην είχαν ποτέ καν γεννηθεί.
Μετά από τόσα ανεβοκατεβάσματα στις σκάλες του μυαλού το τρελό κορίτσι που αγαπούσε τις φράουλες δεν υπάρχει πια. Ίσως και ποτέ να μην υπήρξε. Φαντασία, παραίσθηση ή απλώς ένα όνειρο που έτυχε να το θυμηθούμε κάτι Κυριακές που ξυπνούσαμε ο ένας δίπλα στον άλλο λίγο πιο αργά από ότι τις υπόλοιπες μέρες.
Η φίλη της Αλίκης όμως – το ξέραμε άλλωστε καλά- ποτέ δεν είχε δοκιμάσει τη ζωή. Ποτέ δεν έκλαψε, δε γέλασε, δε σκίστηκε και δεν τσαλακώθηκε. Ποτέ δεν άντεξε για παραπάνω από 2 ώρες γράμματα και 43 φράουλες ταξίδια. Ποτέ δεν έδωσε πραγματικές απαντήσεις. Μονάχα λέξειςθησαυρούς κλεισμένες σε μπουκάλια που ταξίδευαν για χρόνια μέσα μας ήξερε να ψιθυρίζει.
Με ψιθύρους ζήσαμε έτσι κι αλλιώς μια ζωή.

2.10.10

Στεκόμαστε πίσω από χρωματιστές κουρτίνες ευτυχίας. Την περιμένουμε να λάμψει και μάλλον περιμένουμε άδικα. Ζούμε βουτηγμένοι στον παραλογισμό και πουλάμε π α ρ α μ ύ θ ι α ο ένας στον άλλον. Οριακά χαμηλότερα απ’ το στόχο, αλλά πάντα χαμηλότερα.
Μεγαλώσαμε και τα ζήσαμε όλα. Αγγίξαμε τα όνειρα μας. Φτιάξαμε σύμπαντα με όλες τις στιγμές ευτυχίας που φανταζόμασταν μικροί. Χτίσαμε όμορφα σπίτια με κάτι περίεργα ροζ λουλούδια στους κήπους μας. Γνωρίσαμε Αλίκες των θαυμάτων. Ερωτευτήκαμε, κλάψαμε, πήραμε και δώσαμε -κυρίως δ ώ σ α μ ε- και γελάσαμε μέχρι το τέλος.
Κι όμως τώρα χρειαζόμαστε αντικαταθλιπτικά και ψέματα.