2.10.10

Στεκόμαστε πίσω από χρωματιστές κουρτίνες ευτυχίας. Την περιμένουμε να λάμψει και μάλλον περιμένουμε άδικα. Ζούμε βουτηγμένοι στον παραλογισμό και πουλάμε π α ρ α μ ύ θ ι α ο ένας στον άλλον. Οριακά χαμηλότερα απ’ το στόχο, αλλά πάντα χαμηλότερα.
Μεγαλώσαμε και τα ζήσαμε όλα. Αγγίξαμε τα όνειρα μας. Φτιάξαμε σύμπαντα με όλες τις στιγμές ευτυχίας που φανταζόμασταν μικροί. Χτίσαμε όμορφα σπίτια με κάτι περίεργα ροζ λουλούδια στους κήπους μας. Γνωρίσαμε Αλίκες των θαυμάτων. Ερωτευτήκαμε, κλάψαμε, πήραμε και δώσαμε -κυρίως δ ώ σ α μ ε- και γελάσαμε μέχρι το τέλος.
Κι όμως τώρα χρειαζόμαστε αντικαταθλιπτικά και ψέματα.