17.10.10

Vielleicht ist es so, dass jeder Mensch nur einmal im Leben richtig glücklich ist. Einmal. Und dafür wird er dann hinterher bestraft. Das ganze Leben lang.

Απαγορεύονται τα ερωτηματικά. Απαγορεύεται η ευτυχία. Απαγορεύεται και να την θυμηθώ. Κοιτάζω όμως και βλέπω ακόμα πίσω από το μικρό παραθυράκι του πλυντηρίου εσένα να στριφογυρίζεις. Τι ήθελα να πω; Χάνονται μερικές φορές οι λέξεις όταν σε κοιτάζω. Σε έβαλα στους 160 βαθμούς και ελπίζω αύτη τη φορά να χάσεις όλη τη μαυρίλα σου κι ύστερα να γίνεις όπως πριν.
Θα σε απλώσω στη πίσω βεράντα για να μη σε πάρει κανένα μάτι κι ελπίζω όταν στεγνώσεις να τα θυμηθείς πάλι όλα. Πόσες φορές τελείες. Πόσες τελείες και πόσες τιμωρίες για τις αληθινές στιγμές. Τόσες που πια μεγαλώσαμε και ξεχάσαμε να τις μετράμε.
Μέτρησα για λίγο τα χρόνια. 5+2+0+0+0+0. Τόσες ευτυχίες, όλες χιλιοειπωμένα ψέματα. Για τόσο καιρό βαυκαλιζόμασταν πως δε μπορούσαμε να ζήσουμε χωρίς τον εαυτό μας και πείσαμε την αύρα μας ότι δεν ήμασταν ποτέ μισό και μισό. Και τώρα, ξέρεις, σε μισώ μετά από τόσα λάθη. Στη λάθος μεριά του ποταμού και πάλι, χωρίς μαζί αλλά πάντως σίγουρα και πάντα μόνοι. Κι ας πιστεύεις τώρα κάτι άλλο.
Αργά ή γρήγορα κλείνουν όλοι οι κύκλοι. Μεγάλοι ή μικρότεροι. Γεμάτοι όνειρα και φράουλες ή άδειοι και ξεχασμένοι. Τώρα που δεν είμαστε πια ζωντανοί μπορούμε να τους αγγίξουμε από μακριά. Κενοί κι εμείς, πρόσωπα με άλλη μορφή που χορεύουν σε καινούρια σύννεφα. Κι ελπίδα δεν υπάρχει. Η παλιά ελπίδα, η μόνη, έγινε βροχή που έπεσε απ’ τα παλιά μας σύννεφα και έκανε μούσκεμα όλο τον υπόλοιπο κόσμο όμως όχι εμάς. Γι’ αυτό κι εσύ δε θα βρεις ποτέ καμία άλλη ευτυχία.