24.10.10

Δες πόσο εύκολα αλλάζουν τα πράγματα όταν υπάρχουν άνθρωποι γύρω γύρω. Γίνεσαι ο πιο ξένος του κόσμου. Τόσο μικροσκοπικός μέσα στην ευτυχία σου. Τόσο διαγαλαξιακά μακρινός. Δρόμοι με εκατομμύρια χρωματιστά φωτάκια απόσταση. Τους περπατάω και κρατάω παλιές κίτρινες κορδέλες, αλλά ποτέ δε φτάνω εκεί που είσαι. Πειράζει να μην υποσχεθείς ότι θα βρω δέντρα με πορτοκάλια χωρίς κουκούτσια; Κουράστηκα με τα κουκούτσια. Να μην υποσχεθείς τίποτα άλλο. Δε χρειάζεται να μιμείσαι το παλιό οχιμισό εσύ σου. Στέκομαι όρθια με κλειστά μάτια και με ρωτάω ψιθυρίζοντας χιλιάδες ερωτήσεις. Γιατρέ, μπορεί ν’ αναστηθεί ο πεθαμένος εαυτός μας; Όχι ε; Κι εγώ το ίδιο σκέφτηκα.
Le roi est mort, vive le roi!