20.11.10


Ο κόσμος είναι μικρός.                                  Ο κόσμος γίνεται αηδιαστικά μικρός.

Νοημοσύνη μηδέν.                                       Νοημοσύνη που τείνει στο μείον άπειρο.

Φιλιά ασήμαντα.                                           Φιλιά που φωνάζουν απελπισία.

Οι άνθρωποι γίνονται μικροσκοπικοί.             Οι άνθρωποι είναι μικροσκοπικοί.

Και δεν το ξέρουν.                                         Και νομίζουν ότι δεν είναι.

Μιλήστε τους γιατί εγώ δε μπορώ.                  Φωνάξτε τους γιατί εγώ δε θέλω.

Οι έρωτες δε γκρεμίζουν.                               Οι έρωτες χτίζουν.

Δεν υπάρχει μάχη.                                        Δεν κερδίζει κανείς.

Δεν γεννιέται ευτυχία από κανένα τέλος.        Δεν υπάρχει επιστροφή μετά το τέλος.

Μετράμε αντίστροφα.                                     8, 7, 6, 5, 4, 3, 2, 1, 0.
                                                     
                                                      Μπαμ!

12.11.10


Μπορώ και παραμπορώ.

Δε χρειάζομαι κανέναν να με σώσει. Δε θέλω να σωθώ. Δε μου χρειάζεται. Έχω ολόδικα μου χρωματιστά μπαλόνια. Κατάλαβε το επιτέλους και σταμάτα εδώ. Γιατί προσπαθείς να εκνευρίσεις τα παλιά κομμάτια της ζωής σου για να φτιάξεις μια καινούρια όπως τη θες;
Να μη λυπάσαι για μένα. Να λυπάσαι μόνο για τα ανεκπλήρωτα.

Λερώθηκα από τους εγωισμούς και τις δήθεν ειλικρίνειες που με περιβάλλουν. Ο εγωισμός είναι ακατανίκητος, όπως και η βλακεία.
Κι εγώ δε θέλω άλλο.