26.12.10


Σπατάλησα ώρες μετρώντας τίποτα και αναζητώντας τον τρόπο υλοποίησης της πλασματικής τελειότητας. Συνενοημένα όμορφη ιστορία, χωρίς παγίδες ή λάθη, χωρίς διαγραφές και συστροφές. Σίγουρα χωρίς αλήθειες και πάντα γαρνιρισμένη με χρωματιστές καραμέλες. Η συνταγή τελικά ήταν η γνωστή και μία:

10 γραμμάρια πραγματική δυστυχία
111 ψέμματα
1 κουταλάκι του γλυκού άχνη νοτισμένη με παράλληλα σύμπαντα
3 φρούτα του λάθους μαζεμένα με ματωμένα χέρια
250 ml γάλα για πρίγκηπες
παλαιωμένο κρασί 2345 αιώνων
μάτια από δύο νεράιδες
και τρούφα παραλόγου για το πασπάλισμα.
Πλάθεται στο μυαλό χωρίς μεγάλο κόπο ιδανικά με κλειστά τα μάτια και σίγουρα με βουλωμένα τ' αυτία. Ψήνεται στους 250 βαθμούς για πολύ καιρό. Όσο περισσότερος ο καιρός τόσο πιο σίγουρο το αποτέλεσμα. Απαραιτήτως αναγκάζεις όλο τον κόσμο να προσέξει το σύννεφο της ευτυχίας σου.
Σερβίρεται καυτό και καταναλώνεται με τα χέρια μήπως καείς και ξυπνήσεις. Αν δεν ξυπνήσεις ζεις την ευτυχία που σου αξίζει. Πάντα θα είναι τέτοια.

11.12.10


Χρωματιστές νιφάδες στριφογυρίζουν έξω απ’ το παράθυρο. Έχω μαζέψει τόσες με τα χέρια που έκοψα απ’ το σώμα σου 45 αιώνες πριν. Στα είχα ζητήσει θυμάμαι για να έχω κάτι από σένα και να αντέχω το κρύο κάτι μέρες σαν κι αυτή. Τις βάζω σε σειρά και τις ξεχωρίζω ανάλογα με το μέγεθος και μετά ανάλογα με το χρώμα, μήπως και σχηματίσω κάποτε σωστά το παζλ του όχιένα.
Πάλι όμως κάνω λάθος. Η σωστή στιγμή δεν έρχεται και τα κομμάτια ποτέ δεν ταιριάζουν. Κι ο  χρόνος γίνεται απλά μια επανάληψη, όπως το χιόνι που λιώνει και ξαναγεννιέται. Μια ίδια ιστορία κι οι άνθρωποι και τα χρώματα τους. Έτσι πάντα -ή σχεδόν πάντα- κι οι λέξεις τους.
Εκείνο το βράδυ χρόνια πριν που χάζευα το χιόνι φωτισμένο πίσω απ’ το πλανήτη 2, έτσι μαγεμένη που ήμουν νόμιζα ότι θα κρατούσε για πάντα. Παγωμένο νερό που ζεστάθηκε στο τέλος. Στο δεν τέλος. Κι είμαστε τώρα εδώ ερωτευμένοι κι αλλιώτικοι, διαγαλαξιακά μακρινοί, απέραντα μισοί, συμφωνημένα διαλυμένοι, χωρισμένα άρρωστοι, οριστικά λίγοι, αφόρητα χωρίς. Τόσο που νομίζω ότι αν μείνω γυμνή στο κρύο θα πονάω πιο λίγο. Τόσο που ξέρω ότι αν μείνεις γυμνός στο κρύο ίσως και να ξαναγεννηθείς.