16.1.11


Η ζωή στο τετράγωνο σαλόνι. Ανάμεσα σε τοίχους. Γκρι, μπλε, κόκκινους, ροζ. Κατασκευάσμενες ουτοπίες. Με παρασύρω, με διασύρω και με παρηγορώ. Το σαλόνι εμείς κι ο άνεμος να θέλει να μολύνει τη μουσική που τείνει στην ευτυχία. Είναι και κάτι ηλίθια πουλιά -με περιστέρια μοιάζουν- που κάνουν κάτι απέραντα ενοχλητικούς θορύβους. Σα να τους στέλνει κάποιος να μας καταδιώξουν, να μας μουτζουρώσουν με γκρίζο μελάνι και να τραβήξουν χιαστή γραμμές στα πρόσωπα μας. Ίσως έτσι να μας εκδικηθούν. Κι η εκδίκηση; Υπάρχει; Κι αν υπάρχει, ολοκληρώνεται ποτέ; Ζει για πάντα η επιθυμία γι’ αυτήν; Ζει, δε ζει, δε χρειάζεται. Μην εξετάσεις αυτή τη πιθάνοτητα.

Καθίσαμε μπροστά στο τζάκι και κάψαμε όλα τα ξένα φρούτα. Σωστή ακολουθία κραυγών. Πως τόλμησα ν’ αφήσω τέτοια φωτιά; Πώς τόλμησα να άλλαξω το χρώμα της; Το χρώμα της φωτιάς είναι μια σταθερά. Ακόμα κι η Αλίκη θα απορούσε μαζί μου αύτη τη φορά.

Και μέτα φύγαμε για το σύννεφο που κόψαμε στα δύο. Όλη τη μέρα περπατούσαμε και μέτρουσαμε τις πλάκες στο μικρό δρομάκι. 22, 44, 88. Χωρίς να πατάμε στους αρμούς. Ζωή κάπως τακτοποιημένη επιτέλους. Κι όμως δε με πείραζε. Στ’ αλήθεια δε με πείραζε να περπατάω στις γραμμές. Το παράδοξο της ζωής μου.

Κι ύστερα γυρίσαμε και πάλι. Μέτρησα τις ψηφίδες στον τοίχο του μπάνιου. Κι ήταν κάθεμια φωτογραφία μιας στίγμης. Μιας ζώης άλλης. Που ζήσαμε ή που δε ζήσαμε. Μιας ζωής διαφορετικής. Με πόδια δανεικά και με μυαλά κομματιασμένα. Έτσι που όλες οι αποχρώσεις να χρωματίζουν σχήματα παραίτησης - πάντα κύκλους, ποτέ τετράγωνα ή τρίγωνα. Δε διαλέξαμε ποτέ τίποτα τέτοιο. Όμως ο κόσμος είναι πάντα ίδιος. Οι άνθρωποι ζουν πάντα για έναν. Για ένα εγώ. Κι εγώ δε δίνω τίποτα. Καμιά σταγόνα, κανένα γράμμα από τις λέξεις μου. Ούτε καν τα σημειώματα στο ψυγείο δε δίνω, ουτέ απλές συναρτήσεις ευτυχίας.

Μη φοβάσαι. Πάντα γκρίνιαζω λίγο ξέρεις. Δεν είναι που φταις εσύ. Είναι που έτσι είμαι φτιαγμένη. Από κομμάτια μισού. Αγαπούσα ξέρεις από μικρή τη διαίρεση. Μια μυρωδιά μισή. Τη μυρίζεις; Αλήθεια είναι μισή. Δε λέω ψέματα εδώ και 3452 αιώνες. Απροσδιόριστα λίγη, σα γραμμή συγκεκομμένη, σα σιωπή με μουσικές τριγύρω. Ένα παζλ από σπείρες. Πως να βρεις την άκρη; Δεν είναι να βολεύεσαι με ευθείες και παράλληλες. Δεν είναι καν να το συζητάς. Χρειάζονται συμπτώσεις και όρια. Χρειάζονται λογισμοί και υπολογισμοί. Χρειάζονται σταθερές και συναρτήσεις και μεταβλητές. Χρειάζονται σειρές και πρόοδοι. Κι είναι απαραίτητες οι αφαίρεσεις. Αυτό θα πρέπει ίσως να θυμάσαι. Χρειάζονται πάντα αφαιρέσεις.