8.5.11

photo: Let it go by*bl0emetjE

"From now on, forget happiness. Now it’s just about saving the remains, the wreckage, the appearance."
Μεγάλωσα ακόμα ένα εκατοστό ενός αιώνα. Είμαι τόσο μεγάλη πια που δε μπορώ να μετρήσω με φράουλες. Δεν έχω τόσες στο ψυγείο. Και βλέπεις πως είμαι. Ακόμα δε ξέρω κι ούτε και θέλω να μάθω πως θα γίνω σε 5256000 λεπτά από σήμερα.
Δε με νοιάζει η ευτυχία. Δεν υπάρχει. Όσα άριστα και να πάρεις δε φτάνουν για να γίνεις ευτυχισμένος αν δε μπορείς να σε κοροιδέψεις.
Κι ύστερα βλέπω απεγνωσμένα ευτυχείς ανθρώπους γύρω μου. Κι ακούω τις μουσικές, τα λόγια και σκέψεις τους και θέλω να γελάσω. Να τους βάλω μπροστά από ένα καθρέφτη και να κοιτάζονται για ώρες μέχρι να καταλάβουν. Να τους απλώσω με 5 μανταλάκια και να τους χτυπάει ο αέρας μέχρι να ξυπνήσουν από τις σάπιες ευτυχίες τους. Δε μπορεί να υπάρχουν. Δε χρειαζόμαστε τον κόσμο τους.
Αλλιώς έμοιαζαν τα πράγματα όταν ήμασταν μικροί. Τα καλοκαίρια στο νησί βρίσκαμε μια κάποια ευτυχία στα κοχύλια που μαζεύαμε από τη θάλασσα και στις παραστάσεις που στήναμε τα απογεύματα στην αυλή. Τότε ύπηρχε μια ελπίδα. Μια σταγόνα αναζήτησης για ευτυχία ήταν αρκετή για να φτιάξει τις μέρες μας.
Τότε δεν υπήρχε η Αλίκη. Τότε υπήρχαν μόνο πραγματικοί φίλοι και φανταστικοί εχθροί. Και τώρα; Οι περισσότεροι μοιάζουν φανταστικοί. Κάθε χρόνο μετράω όλο και λιγότερους φίλους. Κι είναι όλοι γύρω τόσο διαφορετικοί. 
Δεν έχει σημασία να νιώθεις ξέρεις, αλλά να δείχνεις λίγοτερο δυστυχής. Γι αυτό μου διάβαζε η φράου Έλεν το κουκλόσπιτο του Ίψεν στη παραλία και εγώ την κορόιδευα.
Πόσο δίκιο είχε. Κι εκείνη κι η μάμα μου. Όλο εξετάσεις είναι κόσμος και δε μπορείς να αποτύχεις. Εγώ όμως θέλω να αποτύχω, πως να σας το πω. Θέλω να μάθω να το αντέχω και τώρα δε μπορώ.
Δε με έμαθε κανείς. Θέλω να με κάνω χίλια κομμάτια και να αποτύχω με κάθε μου κομμάτι ενατρισεκατομμύριο φορές. Να κάνω λάθος. Και να ματώσω μέχρι να ανοίξω τα μάτια μου και να είμαι εγώ.
Τώρα τελευταία οι μέρες μοιάζουν σαν σε παράλληλη πραγματικότητα.
Έχω χρωματιστά ποτήρια και καρέκλες και ρούχα. Χρωματίζω τα πάντα γύρω μου μήπως και βρω το ίχνος ένος μονοπατιού που θα με κάνει περισσότερο κουτή και λιγότερο μισή. Και περιμένω. Περιμένω να δω τους άλλους να αλλάζουν γιατί έγω -ξέρεις- δε μπορώ.
Έγινα φίλη με όλα μέσα μου. Βρήκα το χάπι της οχιδυστυχίας. Είναι πράσινο με ροζ βούλες και έχει σχήμα ανάποδης φράουλας. Παίρνω ένα το πρωί και ένα το βραδύ και ξεχνιέμαι.
Ξεχνιέμαι από τα τίποτα.
Δε σας καταλαβαίνω. Αλήθεια δε σας καταλαβαίνω. Τι είστε; Πότε ήρθατε στο σπίτι μου; Μπορείτε να φύγετε σας παρακαλώ; Εγώ παίζω με τα σύννεφα μου και τις λέξεις μου. Και δε χωράτε - ακούτε;- δε χωράτε εδώ. Δε με νοιάζουν τα παιχνίδια σας. Δε με ενδιαφέρει η ύπαρξη σας. Παράσιτα που πίνετε έρωτα και αγάπη και χαμόγελα από τους άλλους. Δε βλέπετε ούτε το εγώ σας. Τόσο λίγοι είστε.
Α φύγατε; Επιτέλους. Με κουράσατε κάπως. Και ξέρετε είχα υποσχεθεί να σας αντέξω. κάποιος πρέπει να σας αντέξει και έσας. Δε μπόρεσα όμως. Κρίμα που μετά από τόσες λέξεις και γέλια και στιγμές δεν έχω πια κάτι να σας πω.
Κρίμα που δε μπορώ να δω την δήθεν ευτυχία σας.
Μετρήστε ανάποδα. Το παραμύθι σας τελειώνει. Όλα τα παραμύθια κάποτε τελειώνουν. Δεν είχατε δα και ποτέ το ρόλο του βασιλιά.