20.6.11



 photo: Ribbons by ~HeartsAMess 
"Tenho mais almas que uma. Há mais eus do que eu mesmo. Existo todavia
Indiferente a todos.
Faço-os calar: eu falo" 

Οι άνθρωποι γύρω μου τσακώνονται για τις λέξεις. Λες και είναι δικές τους. Λες και ήταν δικές τους ποτέ. Κι ίσως χρόνια μετά να μετρήσουν τις γραμμές που έπρεπε να είχαν γράψει όμως θα φτάνει; Δε θα χουν γνωρίσει ούτε το δεύτερο εαυτό τους και θα τσακώνονται ακόμα για λόγια τίποτα. Για φίλους πεθαμένους. Για χέρια ανέγγιχτα. 

Δεν είμαι.

Δε γράφω πια. Ρίχνω σαγκρία στο πληκτρολόγιο και σβήνω όλες τις ταραγμένες λέξεις που έγραφα για χρόνια. Σωστές ή λάθος, ούτε που έχει σημασία πια. Αναβοσβήνω το καινούριο φως στο σαλόνι και ψάχνω να δανειστώ φωτογραφίες για να γεμίσω το πάτωμα μου τώρα που μάζεψα τα χαλιά. Αν σε ήξερα λίγο καλύτερα σίγουρα θα είχα κλέψει κάτι από σένα. Από παντού κλέβω. Λέξεις, χρώματα, φρούτα, ήλιους και σιωπές. Τις τελευταίες δε καταλαβαίνει κανείς γιατί τις παίρνω στα κρυφά. Δε τις θέλει κανείς εξάλλου. Μου το ‘πε κι ο γιατρός ξέρεις. Να κλέβω ότι μπορώ για να καταφέρνω ν’ αναπνέω. Μου έδωσε και μια χούφτα χάπια και τα ρίχνω κάθε απόγευμα στη φραουλάδα μου για να θυμάμαι. Ξεχνάω αλλιώς. Του έλεγα πως είναι καλύτερα όταν σβήνεις το εγώ σου, αλλά δεν άκουγε. Πρέπει να ξέρεις λέει,  να γνωρίζεις πως είσαι. 

Δεν είσαι. 

Τα βράδια μπερδεύομαι.  Δε ξέρω αν θέλω να ακούσω τι λένε οι γύρω, ούτε κι αν πρέπει να τους κοιτάζω. Έβαλα στα μάτια μου φιόγκους και κόλλησα τα αυτιά μου με ταινία διπλής όψης. Απ’ έξω έβαλα χρωματιστές κορδέλες. 
Τα πράγματα μοιάζουν κάπως καλύτερα τώρα.