10.7.11

photo: Summer by ~rockmantica
Sinking faster than a boat without a hull, Dreaming about the day when I can see you there. Here we go again and my head is gone I stopped to say hello, cause I think you should know by now
Χορεύω πάνω σε δυο τρισεκατομμύρια ακτίνες τώρα που ήρθε το καλοκαίρι. Σχεδιάζω προσεκτικά τις βουτιές μου και μαζεύω τις ομπρέλες που σου είχα χαρίσει, γιατί δε θέλω πάλι να με κάψει ο ήλιος και να γεμίσω με κόκκινα αηδιαστικά σπυριά απ’ έξω κι από μέσα.
Οι άλλοι γεμίζουν με σίδερα και καρφιά και πρέπει να μένουν ακίνητοι για να ζήσουν μισή αλήθεια, ζωή σκατά γεμάτη άλλους δίπλα τους. Κι εμείς ξεχειλίζουμε από χρωματιστά φάρμακα να τρέχουν μέσα μας και να μη φτάνουν. Να καταστρέφουν και να διαλύουν και πάλι να μη φτάνουν.
Σιχαίνομαι τα πράγματα που δε φτάνουν. Σιχαίνομαι τις λέξεις που δε φτάνουν. Κι είναι τόσα όσα οι κόκκοι άμμου που υπάρχουν σ ολόκληρο τον κόσμο. Κάνω κουβάρια με τρίχες. Τρίχες και κλωστές να μας δέσουν και να μας αφήσουν για πάντα στο ίδιο σημείο μέχρι να γίνουμε μηδέν και να πεθάνουμε. Τι να τις κάνεις τις θάλασσες; Δε ζωγραφίζουν ταξίδια πάνω και κάτω από μόνες τους. Σε θέλουν εκεί. Είσαι, δεν είσαι. Μπορείς, δε μπορείς.
Τίποτα δε μένει για πάντα εκεί που ήταν όταν το πρωτογνώρισες. Η αγαπημένη μου πετσέτα χάλασε από τον καιρό και την έκοψα κομματάκια για να την κολλήσω πάνω από το κρεβάτι μου. Χρειάζομαι κάτι για να θυμάμαι.
Μην κλαις. Υπάρχει πάντα μια χειρότερη μέρα που το κλάμα σου ίσως και να ‘χει σημασία. Τώρα που περπατάω με τις φτέρνες μου προς τα πίσω, μαθαίνω πως πολλά πράγματα δεν είναι και τόσο απαραίτητα. Δε βλέπω πια. Κάθε μέρα που ξυπνάω τα μάτια μου μοιάζουν όλο και πιο πολύ με κουμπότρυπες έτοιμες να κλείσουν.
Όταν κλείσουν, μη ξεχάσεις να πάρεις ένα ψαλίδι να τις ανοίξεις. Τότε ίσως να ξαναγεννηθώ και ν’ αρχίσω πάλι από την αρχή. Τότε ίσως βουτήξω και το πόδι μου στη θάλασσα.