16.10.11


photo: Bed by ~cassetteject

Είχα πολύ θόρυβο ακόμη μέσα μου. Έβαλα ένα μαντήλι στα δάχτυλα μου και μετά στο στόμα μου για να μην πω την αλήθεια.

Ξεκλείδωσα -όπως πάντα- με προσοχή τη πόρτα για να μη δω.
Είχε βρέξει ήδη 245 χιλιάδες σύννεφα.

Κι ύστερα ξύπνησα μέσα σε σεντόνια από χρώματα με κάποιον άλλο μισό δίπλα μου.
Τα χαρτιά με τις κουρασμένες λέξεις ήταν όλα σκισμένα στο πάτωμα.

Είχαμε, δεν είχαμε οχιδυστυχία; Δεν είχε σημασία πια.

Είχε έρθει ο καιρός που οι άνθρωποι δε έκαναν κατά λάθος όνειρα.