12.11.11


photo: Paint Still Life by ~anotherloser39

Παραπατάω αριστερά και δεξιά απ’ την ευθεία που νόμιζες ευτυχία. Χαρίζω δώρα με κορδέλες αναισθησίας και γεμίζω σακούλες σκουπιδιών με αναμνήσεις πιο τίποτα απ’ το τίποτα που διάλεξα να με περιβάλει. Με καθησύχαζα για χρόνια.
Ξήλωσα το αγαπημένο μου πολύχρωμο πουλόβερ κι έκοψα εκατομμύρια κομμάτια τα κουβάρια με τις κλωστές. Υστέρα τα έριξα στο τζάκι και τα κοίταζα για ώρες μήπως και γεμίσω χρώματα τα πάντα μέσα μου. Μήπως τα χέρια μου γίνουν μαγικά όπως τις φορές που ερωτεύομαι και ψηλώνω 45,2 μέτρα και μπορώ να αγγίξω το εγώπουδενείμαι.
Μπερδεύτηκα πάλι. Προχθές το βράδυ τα μάτια μου ζήτησαν παρενθέσεις αντί να ζητήσουν προσθέσεις, γιατί είχα πιει λίγο και δεν άκουσα καλά τα λόγια που ψιθύριζαν στο κεφάλι μου. Είναι και που ξεχάσαμε να πούμε τις αλήθειες πιο νωρίς. Δε με νοιάζει για μένα. Δε ξέρω ούτε στιγμή που είμαστε, όμως δε το φωνάζω γιατί δε με νοιάζει για μένα.
Τώρα τα δάχτυλα μου μίκρυναν και δε μπορώ πια να σε πιάσω. Τώρα άλλωστε που η πόλη άλλαξε, λες πως πρέπει να αλλάξουμε κι εμείς. Πρέπει να στριμωχτούμε για να χωρέσουμε σε νέες συσκευασίες. Να μάθουμε ν’ αναπνέουμε κάπως λιγότερο και να μιλάμε χωρίς «εσύ» για να σωθούμε.
Μαλακίες. Εγώ δε θέλω να στριμωχτώ, ούτε και να σωθώ.