4.12.11



Κάπου κοντά στην άκρη του χρόνου. Λευκό δωμάτιο. 6 επί 7 το πολύ. Μηχανήματα που κάνουν ντουπ ντουπ και σωληνάκια γεμάτα ελπίδαεπί2. Βλέπεις τους τοίχους παραδομένους σε τέσσερα δισεκατομμύρια χρώματα απ’ τους ανθρώπους που διάλεξαν να μείνουν; Μόνοι τους; Με βοήθεια; Τι σημασία έχει; Φτάνει σχεδόν να τους βλέπεις κι εσύ.
Είναι δύσκολο να σε ανοίγουν και να σε κλείνουν, να σε κόβουν και να σε ράβουν κι εσύ να μένεις ίδιος. Να πρέπει να παραμένεις αρκετός. Οι γύρω όσο και να προσπαθούν ποτέ δε φτάνουν, γιατί φοβούνται πιο πολύ.
Κάτι τέτοιες στιγμές απαγορεύεται να μη ξεφλουδίζεις την ευτυχία για μια μέρα ακόμα. Απαγορεύεται να μην ανοίξεις όλες τις πόρτες της για ακόμα μία φορά και για μία μετά από αυτή. Μέχρι να γίνει πάλι απαραίτητη.