11.12.11



Παπούτσια βρεγμένα από δισεκατομμύρια σταγόνες μικροπρέπειας. Τα βγάζεις και τα πετάς. Καλύτερα να τρέχεις ξυπόλητος, ξέρεις, μερικές φορές. Άλλες πάλι καλύτερα να μην τρέχεις καθόλου.

Άνθρωποι για πέταμα λες εσύ. Άνθρωποι χωρίς δικές τους συλλαβές λέω εγώ. 

Ποιος ξέρει; Νομίζω πάντως πως σ’ ευχαριστώ που δε μ’ αφήνεις να μεταφράσω τις λέξεις σου. Δε με πειράζει. Μου ψιθυρίζω μόνο ξανά και ξανά λόγια που ξεχύνονται απ’ το κεφάλι μου χρόνια τώρα.

Κάποτε όταν μάθουμε να ζούμε πραγματικά και πολύ δε θα χρειαζόμαστε πολύχρωμα φωτάκια που αναβοσβήνουν για να γίνουμε ευτυχισμένοι. Θα κλείνουμε τα ματιά και θα έχουμε όλες τις ευτυχίες του κόσμου στη θέση τους.