9.2.12

photo: Playing by ~YourEndlessDream
Δε ξέρω τι μας μένει να γιορτάσουμε. Ούτε αν είναι καιρός για γιορτές πια. Σκοτώσαμε τους φόβους μας. Τους κάναμε κομματάκια και τώρα μάλλον ξέρουμε όλες τις αλήθειες κι ας μη μιλάμε με συλλαβές. Μοιάζει λίγο δύσκολο έτσι κι αλλιώς να πρέπει να κλείνεις τις πόρτες. Τα ψέματα –όπως πάντα- βολεύουν περισσότερο. Πόσο εύκολο είναι άλλωστε να ψάχνουμε πραγματικότητες σε βουνά εγωισμού;

Κι αν έτσι ξαναγεννηθούμε;  Μεγάλο πράγμα η αναγέννηση. Δε νομίζεις; Πως θα τη συναντήσεις όμως, έτσι που διαλέγεις να είσαι; Άσε τα μεγάλα λόγια για λίγο και σβήσε τις τελευταίες λέξεις. Άσε με και μένα να πλατσουρίσω στο κόσμο σου. Στον δικό μου δεν έχει μακροβούτια και βαριέμαι αφόρητα. Και στον δικό σου πάλι που έχει, αρνείσαι να παίρνεις βαθιές ανάσες πια. Έι! Μ’ ακούς; Θα παίξουμε; Είμαι καλή στα παιχνίδια όταν υπάρχει κάτι να κυνηγάω. Υπάρχει χρόνος για έναν τελευταίο γύρο.

Θα χάσω; Ποιος νοιάζεται; Στο έχω πει πολλές φορές. Ποτέ δεν έπαιξα για να κερδίσω το προφανές. Από μια άποψη είναι κι αυτό μία κάποια κατάκτηση.