13.5.12

"Ξέρω πως υπάρχουνε ατέλειωτες ακρογιαλιές και δέντρα μες στη θάλασσα κι ο έρωτας είναι σπουδαίο πράγμα. Άλλα έπρεπε πρώτα να τελειώνουμε με τα γουρούνια."
Και τώρα; Όλα μπερδεύονται. Ανασαίνουμε τη μία, ασφυκτυούμε την άλλη, νoιώθουμε πως προχωράμε, όμως οι άλλοι νομίζουν πως βρισκόμαστε στη θέση της αφετηρίας. Γινόμαστε κάθε μέρα πιο λίγοι, πιο μόνοι και πιο μικροί όσο κι αν προσπαθήσουμε. Μετράμε περισσότερο από ποτέ. Ποσοστά, μειώσεις, προβλέψεις και πάλι απ' την αρχή. Κι εκείνοι κυνηγούν ακόμα -κι ας φτάσαμε στο τέρμα- το 20, το 25, γιατί τα άλλα ξέρουν πως τα χάσανε.

Σπέρνουν φόβο, συναρμολογούν κομμάτι κομμάτι όλες τις δικαιολογίες τους. Κατασκευάζουν θύτες, τους φωτογραφίζουν από όλα τα προφίλ, τους πετάνε όπου βρουν και τους τυλίγουν με συρματοπλέγματα. Είμαστε -μείνε ήσυχος- ασφαλείς τώρα. Αυτοί έφταιγαν για όλα. Και εκείνοι φόρεσαν καινούριες μάσκες τώρα. Μεταμορφώθηκαν από ερπετά σε θύματα. Θέλουν να χαρίσουν όλα τα στέμματα, αλλά τα χάριζαν ο ένας στον άλλο χρόνια τώρα και δε θυμούνται πως να τα δώσουν κάπου αλλού.

Κι εμείς; Δε ξέρω τι μας μένει τώρα. Αλλάξαμε; Σίγουρα όχι. Σκεφτόμαστε κάποιες φορές λίγο περισσότερο. Μας τέλειωσαν τα παραμύθια. Σκότωσαν όλους τους ποιητές και θα σκοτώσουν κι άλλους. Γκρεμίστηκαν οι θρόνοι τους και τώρα θέλουν να κλέψουν πάλι κάθε ελπίδα. Καθένας με τα δικά του όπλα. Μα θα μου πεις, εμείς τα δώσαμε κι αυτά.

Και άκου! Εσύ μη γελαστείς και πεις πως γίναμε άλλοι. Έτσι κι αλλιώς -να το θυμάσαι- πως δε φτάνει να αλλάξουμε εμείς, πρέπει ν' αλλάξουμε κι όλο τον κόσμο γύρω μας. 

Μπορούμε;