31.3.13

Υδατογραφίες




Τσουλήθρες στα χρώματα. Βουτιές στα φυτεμένα παρτέρια. Ξαναμετράμε άλλη μιαν άνοιξη. Προχώρησαν κι οι δείκτες και κάτι λεπτά έχασες λες, όμως εγώ μουτζουρώνω το χρόνο και γελάω. Τραμπάλα οι ευτυχίες.
Γεννήθηκαν κι οι σπόροι. Πόση αναμονή! Τώρα ανασαίνω αλλιώς και εσύ μιλάς για κάτι λίμνες που βούτηξες κρυφά προχθές τα πόδια σου. Λείπει ευτυχώς η ταχύτητα.
Έι, σου φωνάζω, στην κούνια ξέχασες να ανέβεις μήπως καταφέρεις αυτή τη φορά κι ακουμπήσεις τα σύννεφα. Οι ονειροβασίες του ουρανού, λες, μοιάζουν αδιάφορες κάτι τέτοιες Κυριακές.


1.2.13

Σκιές


private moon


Θα φύγουν σκέφτομαι.
Δε μπορεί, κάποτε θα φύγουν.
Πολλαπλές λήψεις.
Με φως. Ύστερα χωρίς.
Να μετακινήσουμε τον προβολέα. Να ψηλώσουμε το στήριγμα.
Σκιές ρεαλισμών.

Μουτζουρώνουν τις ονειροπολήσεις μας.
Τσαλαπατούν τις δεύτερες πραγματικότητες.
Ταχύτητα.
Μας προσπερνούν γαμώτο οι μαγείες.
Εεε! Σταματήστε λίγο να τρέχετε.
Χρειάζομαι κι άλλα δευτερόλεπτα μήπως σας προλάβω.

Θα φύγουν όλες οι σκιές είχες πει.
Τότε μετρούσα ώρες. Τώρα χρόνια. Μα αυτές ακόμα στοιβάζονται στο καλάθι με τα άχρηστα.

Κι αν δε φύγουν, σε ρώτησα.
-Πρέπει να κάνεις υπομονή, αλλιώς διάλεξε τη δραστική λύση.
-Δηλαδή?
-Ξερίζωσε τες.

Σ’  εκείνον που θέλει να προφτάσει τις ουτοπίες.